Een TPE (de naam zegt het al) is grenzenloos. Wij noemen het een streven naar een zo groot mogelijke machtsafstand tussen ons. Een symbiose van sturen en gestuurd worden, bepalen en bepaald worden.

Er is een moment waarop beide partners hiervoor kiezen. Bij sommigen is gebeurt dat onbewust, bij anderen heel bewust. Dat kiezen vieren ze vaak met een uiterlijk ritueel, met symboliek, zoals een collaring, het zetten van een tatoeage of een brandmerk. Daarmee beloven ze elkaar op dit pad verder te gaan. Wat dit pad ook precies in mag houden.

De sub belooft gehoorzaamheid, trouw, belooft te volgen, de Dom belooft te bepalen, leiden., sturen, te zorgen.

In essentie beloven ze elkaar twee dingen, ze beloven er te zijn voor elkaar en ze beloven hun relatie op hun beleving te stoelen.

Over deze twee zaken wat overdenkingen.

Er zijn voor elkaar (to be or not to be)

In een relatie waarbinnen de ene partij stuurt en de andere gestuurd wordt, spelen diverse complexe mechanismen. Door lange tijd de controle, de beslissingsbevoegdheid uit handen te geven en daar bewust aan te werken, raakt de sub geprogrammeerd. Het vermogen beslissingen te nemen, neemt af, het gevoel van onveiligheid bij het toch moeten nemen van beslissingen neemt toe.

Aan dit mechanisme is bewust gewerkt, deze afhankelijkheid is een van de doelen van de relatie. Het is wat goed voelt en passend. Bij de belofte om te gehoorzamen, gestuurd te worden hoort dus lineair – of eigenlijk complementair- de belofte om te sturen, om te leiden.

Dit proces vereist aanwezigheid. Lichamelijk, maar ook geestelijk: er staan. De ene keer wat steviger dan de andere keer, maar altijd aanwezig.

Basisveiligheid

Als de Dom langere tijd niet in staat is te leiden zal hij dat moeten organiseren zodat er voor zijn sub gezorgd wordt. Als onderdeel van zijn belofte. Zonder deze garantie mag het proces van afhankelijk maken niet gestart worden, het is onderdeel van basisveiligheid waarbinnen de sub de touwtjes überhaupt uit handen kan geven.

Als een relatie beëindigd wordt, kan het niet zo zijn dat de Dom zwaait en weggaat. Er moet gezorgd worden voor een tijdelijke opvang van de sub. Als onderdeel van de belofte, van de plicht tot zorgen. Al weet ik dat dit vaak een ideaal blijft bij een verbroken relatie.

Het is makkelijk te zeggen dat in een TPE de één alle rechten krijgt, en de ander alle plichten. Zo simpel ligt het niet. Het is ook gewoon niet waar. Beiden partners hebben een diepe behoefte deze gevoelens uit te leven ineen relatie met daarbij behorende taken. Als twee zijden van dezelfde medaille.

De beleving vorm geven (use it or lose it)

Binnen een BDSM- achtige setting ben je elkaar tegengekomen, er was aantrekkingskracht, je voelde chemie en je bent een relatie aangegaan, willens en wetens. En blijkbaar is TPE, consensual slavernij iets wat bij je past. Misschien wist je niet wat er zou komen, welke details er zouden spelen. Toch heb je een start gemaakt, je stapte in een proces. Je bent niet op een markt gekocht door een enge man waar je niets voor voelde. Je bent niet als heteroman als slaaf door een man gekocht die je als sex speeltje gebruikt. Het is ooit een keuze geweest op te geven. Je bent niet toevallig in onvrijheid geboren en verkocht op je zesde.

Je kiest je partner.

Commitment

Er ligt een wederzijds commitment iets te doen met de beleving. Er moet vorm aan worden gegeven als onderdeel van de weg samen gelukkig te worden. Iedere dag in extase rondlopen is een utopie, maar je mag er samen naar streven. Ieder met zijn eigen rol en taken.

Natuurlijk neemt het dagelijks leven je in beslag. Ben je net als andere mensen druk met werk, kinderen, dagelijkse zorgen. Tegen dominanten zou ik willen zeggen: gebruik je sub, doe iets met je dominantie en met haar onderdanigheid. Laat de dynamiek niet wegebben, maar hou het in je greep – op jouw manier.

Als een D bepaalt, dan hoeft dat niet dagelijks goed te voelen voor de sub. Soms kun je het er in je hart grondig mee oneens zijn. Toch volg je, gehoorzaam je, omdat je wilt gehoorzamen, omdat dat nou juist je kick is. Gebruik elkaar en gebruik je eigen geaardheid.

Je moet er toch niet aan denken dat je na de collaring verder leeft als twee vanilla’s? Of dat je aan autodominantie moet doen als sub? Of dat de machtsafstand alleen nog op papier bestaat?

Onderschatting van de twee mechanismen is heel onzorgvuldig. Aanwezigheid en gebruik maken van elkaar – het lijkt zo simpel, maar in de praktijk is het hard werken voor beide partijen.

Zonder deze twee beloftes is ieder uiterlijk vertoon waardeloos, is een collar een leren speeltje. Als je daar voor kiest is het prima, maar het is geen TPE.