Ik weet eigenlijk niet of ik wel een BDSM-er ben eigenlijk…

Ik herken weinig in allerlei verhalen, vooral steeds typeringen die zo belangrijk lijken te zijn voor sommigen: ‘ slavin’, ‘ Meester’, ‘spelen’. Die uiterlijkheden spreken me blijkbaar niet aan. Voor mij hoeft dat niet zo. Er is ook geen sprake van “spel” bij ons. Voor ons is het geen spel, maar gewoon wie we zijn, onze aard.

Ik zie het dan ook als een geaardheid van mezelf. Die letterlijk eerder komt dan het feit dat ik vrouw ben en het feit dat ik op mannen en/of vrouwen val, seksueel gezien. Dit gaat dieper, vind ik : dit is wat en wie ik ben. Hoewel het fatalistisch mag klinken, ben ik erg gelukkig hiermee. Ik leef precies hoe ik wil en ben als mens enorm gegroeid en “thuisgekomen” sinds ik “uit de kast” ben gekomen.

Ooit beschreef ik onze relatie in een ” keuken” : De uitleg van wie wij zijn, onze smbeleving hoort voor ons in de keuken thuis: het is voor ons dagelijkse kost, zo gewoon en natuurlijk als een boterham met kaas. Midden in het dagelijks leven, midden in de keuken, wordt onze relatie gebrouwen, geroerd en worden allerlei ingrediënten toegevoegd en worden nieuwe recepten uitgeprobeerd. De smaak is niet altijd hetzelfde: de ene keer wat pittiger, met veel sambal, de andere keer ronduit flauw of zelfs mierzoet.

 Onze relatie en de verhoudingen daarin zijn geen slaapkamergeheim, niet iets voor (alleen) tussen de lakens: het is wie en wat we zijn, altijd en overal.