“Men behoort te weten dat de echte strijd iets universeels is en dat alles geschiedt middels strijd en door noodzakelijkheid. De eenheid en strijd van momenten die èn aan elkaar tegengesteld zijn èn elkaar veronderstellen. Alle dingen zijn in zichzelf tegenstrijdig en voortdurend in beweging.”

 (Heraclites- Griekse filosoof, ca. 500 voor Christus-: De wet van de tegenspraak: de eenheid van het in zichzelf tegengestelde)

Al zo lang ik me kan herinneren fantaseer ik over straf, spanking en onderwerping. Hoe het is ontstaan, weet ik niet. Zelf heb ik een tijdje een verklaring gehad, nl. dat ik als kind heel precies was en erg bang was voor straf. Ik kom uit een serieus milieu waar hogen eisen werden gesteld. Misschien ben ik vanuit die angst erover gaan fantaseren: over àndere mensen die straf kregen. Wat ik eigenlijk superspannend vond. Mijn theorie was dat ik het mezelf zo heb aangeleerd en het later ben gaan erotiseren.

Maar wie weet, is het gewoon iets genetisch’s bepaalds. Nu ik er met meerdere mensen over heb gepraat, vind ik het wel èrg frappant dat sommige verhalen, belevingen zo op elkaar lijken.

Ik heb daar eerder nooit bij stil gestaan. Ik heb me nooit afgevraagd of andere mensen “dit” ook hadden. Ik heb het nooit als een probleem gezien. Het zelfs niet als “een ding”, een fenomeen beschouwd. Het was er gewoon. Het heeft altijd bij mij gehoord.

Het is een tijdje weggeweest, vooral in de puberteit. Ik vond dat ik ermee op moest houden, het mezelf af moest leren. Zo veel hierover nadenken vond ik toch wel raar. Zeker toen me duidelijker werd dat ik me toch wel het meest identificeerde met het meisje in de “ondergeschikte” rol, degene die de straf kreeg. Ik was toch opgevoed tot assertieve en geëmancipeerde jonge vrouw?

Ik schaamde me en maakte mezelf verwijten over mijn onvermogen “het af te leren.” Toch was het ook toen geen echt probleem voor mij.
Het kwam echter altijd weer terug. Pas toen ik al jaren het huis uit was en ik de beschikking kreeg over een computer met internet, ben ik ermee naar buiten gekomen. Vooral voor mezelf. Hoe lang kun je jezelf wijs blijven maken dat “het wel weer overgaat”? Het eerste woord dat ik intypte in de zoekmachine was billenkoek of spanking. Met trillende handen, dat wel.

Ik zag wat plaatjes en vond dat zeer opwindend. Tegelijkertijd had ik sterk het gevoel dat ik iets slechts deed, iets wat verboden was. Ik schaamde me.
In het begin was ik snel “verzadigd”. Het werd me gauw te veel en rakelde te veel in me op. Ik raakte in de war. Gek dat zoiets je zo emotioneel kan raken.
Ik was nog nooit zo openlijk voor mezelf met dit onderwerp bezig geweest.

Echter: alles went. En toen ging het heel snel.
Ik ben er nooit bewust op uit geweest contact te leggen. Het kwam niet eens in mij op dat te doen. Ik was onervaren op computergebied. Ik stuitte op sites met verhaaltjes over spanking en wist van geen ophouden meer.
Voorafgaand aan mijn eerste ervaring heb ik nooit gechat. Ik heb me ook niet echt erg verdiept in het onderwerp spanking, het niet van alle kanten bekeken. Juist niet eigenlijk. Ik ging heel erg uit van mijn eigen beleving en van mijn intuïtie. Misschien was ik gewoon naïef…

In elk geval denk ik dat het (voor mij) goed is geweest dat ik niet àl te lang heb nagedacht alvorens ik aan een contact begon. Dit is zeker geen oproep tot roekeloosheid, integendeel.
Ik was op een moment in mijn leven gekomen, waarop ik echt alleen nog maar voor mezelf wilde kiezen. Ik wilde me niet meer aanpassen. Niet voor andere mensen denken. Niet meer wachten tot anderen voor mij zouden zorgen of mij zouden zien zoals ik ben. Ik moest het echt van mezelf hebben en dat besefte ik maar al te goed.
Deze “schijt ook aan alles”-mentaliteit maakte dat ik gewoon mijn eigen gevoel volgde, ook op het gebied van een fantasie die al jaren belangrijk voor mij was. Een rare, slechte, goede fantasie? Hoe dan ook: het was er. Ik wilde mezelf niet meer hierom veroordelen.

Bovendien: wat was het spannend om erover te lezen! Wat was het spannend om te zoeken naar plaatjes, naar glimpen van belevingen van mensen. Wat was het spannend om na te denken over: als ik….stel….

Ik heb voor dit “internettijdperk” nooit serieus overwogen “het ” in de praktijk te brengen. Ik wist niet of ik dat wel wilde, of het daar wel om ging. Sommige fantasieën moeten misschien ook fantasieën blijven.
Bovendien speelde misschien ook mee dat ik geen relatie had waarin ik mij veilig genoeg voelde om hiermee te gaan experimenteren.

Op de één of andere manier kwam ik via email in contact met mensen die aan spanking deden. Een echtpaar, wat voor mij een prettig idee was. We wisselden veel verhalen en fantasieën uit. Zo leerden we elkaar een beetje kennen. De beleving kwam erg overeen.
Voor mij was het eerst erg raar om mijn gevoelens onder woorden te brengen. Bovendien vond ik het heel erg eng om fantasieën op te schrijven en aan anderen te laten lezen. Ik voelde me wel èrg kwetsbaar daardoor.
Maar ja….ik denk zelf dat ik er gewoon aan toe was om ermee naar buiten te komen. Na wat aarzelingen spraken we iets af.
Ineens wilde ik het!!

Ik moést het weten. De optie: “gewoon even leuk kennismaken en verder niks” veegde ik snel van tafel. Nee, als ik al kwam, dan moest er ook maar “iets” gebeuren. We regelden het zo dat ik een brief mee zou nemen en die aan hem zou geven als ik het wilde. Dat was voor mij een veilig idee. Ik hoefde dan niks te zeggen of “subtiel” te laten merken. Vantevoren afgesproken dat ik het echt wilde en erachter stond. Ik wist toch wel dat ik op het laatste moment vast zoiets zou hebben van: “Mensen, laten we alsjeblieft normaal doen! Waar zijn we helemaal mee bezig?” Ik wilde voorkomen dat ik tè veel na zou denken. Dit is voor mij geen rationele kwestie eigenlijk. Ik ben op andere gebieden in mijn leven al zo ontzettend verstandig en beheersd.
Ik had gezorgd voor veiligheid. Ik was niet roekeloos bezig. Ik had vanalles doorgesproken. Nu moest het er ook maar eens van komen, vond ik zelf.

Ik stierf van de zenuwen, maar keek tegelijkertijd uit naar het bezoek. Op de dag zelf ging er vanalles mis, omdat ik er niet met mijn hoofd bij was. Ik voelde me heel raar. We hadden elkaar nooit eerder ontmoet, maar dat maakte het ook wel spannend. Bij hen thuis dronken we wat en ik praatte nerveus en giechelde wat met de andere vrouw. Haar ondeugende ogen spraken me wel aan. Herkenning?

Nadat ik de brief had overhandigd wilde ik het liefst wegvluchten, maar het spel begon. Nu kon ik niet meer terug, zo hadden we het afgesproken. En dat was goed zo. Zo wilde ik het ook….zelf even geen beslissingen meer hoeven nemen.

Toen ik eenmaal bij hem over de knie lag (want dat moment kwam natuurlijk) viel er heel veel van me af. Alle spanningen en twijfels van de laatste dagen/weken waren ineens verdwenen. Ik wist gewoon dat het goed was. Dit was het dus en het was niet gek en niet belachelijk en niet slecht.
Het maakte me op dat moment niet eens meer iets uit dat het een vreemde man was die mij sloeg. Het deed er even helemaal niet meer toe wie het was of waar het was. Het ging om mijn eigen gevoel. Lijkt heel egoïstisch, maar voor mij was dat een goed uitgangspunt. Deze ervaring wilde ik mezelf geven. Ik wilde weten hoe dit bij mij werkte, wilde duidelijkheid. Ik wist dat ik er goed aan had gedaan. Ik wilde er niet meer over nadenken.
Nee, woorden als “magisch” komen niet bij mij op als ik denk aan mijn eerste ervaring. Daarvoor was het toch weer te georganiseerd en te (eng) spannend.
Wel enorme acceptatie. Weten dat het goed is zo. Goed dat ik mijn gevoel had gevolgd. Opgelucht ook. Allerlei gedachten en oordelen vielen van me af.
Ik wist dat ik nooit meer dezelfde zou zijn als vóór deze ervaring.

Ik herinner me dat ik de pijn zó ontzettend mee vond vallen. Ik was verbaasd. Ik wist immers vantevoren niet hoe ik daarop zou reageren? In mijn herinnering voelde ik er bijna niks van. Achteraf waren mijn billen echter enorm blauw en rood, dus zo’n licht pak slaag was het nou ook weer niet geweest.
Ik vond het heel erg spannend om de dagen die volgden met pijnlijke billen mijn dagelijkse werkzaamheden te doen. Een geheim bij je te dragen….spannend, opwindend, bijzonder.

Ik heb altijd een grote behoefte aan straf, boete, onderwerping gehad. Ik heb dat nog steeds. Angst hoort erbij, net als schaamte. Maar eigenlijk is het heel gewoon. Voor mij althans wel.
Inmiddels heb ik meer mensen ontmoet die dit wel begrijpen en dat is erg leuk. Je hebt er “iets” mee, maar tegelijkertijd is het straf en wil je daar onderuit. Je wilt het, maar je verzet je. Je verlangt ernaar, maar je bent bang. Je zoekt het en probeert te ontwijken. Heel paradoxaal, heel tegenstrijdig.

Ik zou er haast filosofisch van worden….