En wat is ideaal? Ideaal als in: ‘meest haalbaar’ of als in ‘de ideale fantasie’?
Voor mij persoonlijk klinkt ‘ meest haalbaar’ te veel als een compromis. Daar ben ik te radicaal voor, te veel een ‘alles of niks’ persoon, ook in mijn onderdanigheid. Tegelijkertijd is het leven geen fantasie, dus ook dat klopt niet. Wie wil er niet 24/7 in extase verkeren? Maar toch…daar gaat de ideale D/s voor mij niet over.

Streef onbekommerd naar het ideale, zegt Loesje. Zo leef ik ook, zij hij niet altijd onbekommerd:).

Wat zijn nou ingrediënten voor een ideale D/s? Frank zou hierover meteen zeggen: intensief met elkaar bezig zijn, onophoudelijk intensief met elkaar bezig zijn.
Daar kan ik me in vinden, ook gezien de ervaring. Als wij intensief bezig zijn met elkaar, dan is dat automatisch op onze D/s manier, met veel dominantie en veel onderdanigheid in de interactie. Met veel uitingen daarvan en met veel gevoel.

Ideaal is dus heel erg ‘wij’ in onze eigen wereld, op onze eigen manier. Hoe dat zich ook uit. Het beeld van altijd naakt geketend aan zijn voeten te zitten, radicaal onderworpen, dringt zich wel bij me op. Maar….eigenlijk gaat het om de interactie die helemaal bij ons past. En daarin wil de uitingsvorm nogal eens verschillen. Voor mij als onderdanige speelt het wel een grote rol dat ‘intensief met elkaar bezig zijn’ betekent: hij let erg op mij. Hij laat me niet ontsnappen. Hij kijkt door me heen en houdt me gevangen. Gevangen op welke manier dan ook, maar (uiteraard) vooral mentaal. Dat maakt dat ik me gezien en veilig voel en me ook helemaal open stel.

Ondanks de grote nadruk op Frank en mij, zit voor in het ideaal ook een soort ‘gemeenschapscomponent ‘, Frank en ik, maar ook iets van een bredere kring er omheen, delen.
Dat is niet hetzelfde als ’subjes delen’ of ’subjes uitlenen’. Ik weet dat dat Franks ding niet is. Dat is ook wel erg cliché en zou bijten met de bezitterigheid en zorgzaamheid van dominanten zoals Frank. Voor dat soort dingen zijn wij ook veel te teruggetrokken en te veel op onszelf. Het delen doet er echter wel toe. Dat je juist niet totaal alleen bent in die ‘grote boze bdsm-wereld’, zoals ik het soms verwoord. Soms kan delen de D/s gevoelens of nederigheid vergroten of je kunt van andere mensen die je een spiegel voorhouden leren. Soms zorgt delen voor gevoelens van veiligheid. Namelijk het idee dat je ook op anderen terug zou kunnen vallen, bij wijze van vraagbaak, maar ook bij wijze van steun. Weten dat er mensen zijn die iets snappen van dat wat we doen, ook als dat op afstand is.

Alles bij elkaar is mijn beeld van de ideale D/s redelijk basaal en gaat het me niet om uitingsvormen of lekkere subgevoelens (al is daar niks mis mee). Het gaat me vooral om een soort continuïteit, waarin ik me echt in de kern geraakt en echt verbonden weet.