Frank:
De essentie van delen en dichtbij zijn is voor mij dat we ernaar streven om alles te delen, geen grenzen te hebben. Ons ‘hokje’ kent geen grenzen en wij hebben een bepaalde band die ons op een bepaalde manier tot elkaar verhouden laat. In die zin is er nooit bemoeien (in de vanillazin; want bemoeien is daar negatief).

dorine:
In de zorg en welzijnssector is ‘bemoeien’ tegenwoordig weer in. Dat betekent dat je niet
strict stopt als de client het niet meer vraagt. Dat je je niet verschuilt achter ‘ ja maar de vraag van de klant’ . De klant vraagt niet altijd wat ie vraagt….dat is in D/s denk ik ook zo: soms zijn er andere behoeftes, die niet aan de oppervlakte liggen en die je wellicht wel hebt, al dan niet bewust. Je ‘vraagt’ dus niet, maar je hebt wel een vraag achter de vraag.

Dat is het verband tussen de term ‘bemoeizorg’ en D/s (voor mij). Je kunt soms, als Dominant een grens opzoeken of overgaan, ookal zegt de ‘cliënt’
(leuke term die ik er trouwens graag in houd:)): ” nee, kappen, eikel, tot hier en niet verder.” Of woorden van gelijke strekking (uiteraard respectvol uitgeproken).

Het doel( de D/s zonder grenzen) is belangrijker dan de ‘vraag’, de ‘grens’ die de sub –onbewust- stelt (er is immers maar één grens: dat er geen grens is).
In de vanilla redenatie van bemoeizorg zoals ik die ken: het doel is de cliënt werkelijk helpen, van dienst zijn, niet alleen de directe beantwoording van de gestelde vraag (sommige cliënten leveren die nou eenmaal niet op een A4-tje aan). We gaan er dus in dit geval van uit dat ook de onderdanige, hoe moeilijk het soms ook is, gebaat is bij een D/s zonder grenzen en dus bij bemoeizorg.

Frank: “ Ik vraag door en pak door als ik dat wil, als ik dat nodig vind. Dus ook over intieme en wezenlijke dingn. Dat ik me ‘bemoei’ met je en je confronteer bij tijden, is niet omdat je dan onmondig, onvolwassen en dom bent, het is omdat wij het dan delen. Omdat we alles delen ik me overal mee ‘bemoei’ – in de positieve zin van het woord. Dat er sprake is van communicatie, invloed. Dat er sprake is van zorg, al is dat op korte termijn weleens vervelend of confronterend. Diep van binnen weet je ook dat het goed is, dat het goed voelt, als dingen worden opgemerkt. Dat je er niet zwakker van wordt.

dorine: De kwestie dat je dan zwakker zou zijn, die herken ik
niet. Tenminste, dat is niet een associatie die ik zou hebben. Eerder de associatie van: “ jeemig, wat is ie weer vervelend en betweterig bezig” (op korte termijn).
En op lange termijn: “ goed en geweldig dat ie altijd onwrikbaar doorzet en doet wat ie zelf wil, zodat ik nooit het gevoel heb dat ik hem kan manipuleren. Ik ben daardoor altijd veilig.”

malecka:  Uiteindelijk kwam een gesprek tussen dorine en mij erop neer, dat we ons afvroegen: “ Voelt het ook als zorg, voelt het altijd als zorg, is het zorg, moet het ook altijd als zorg voelen?”

dorine: Ja, dat was een essentieel punt. Frank kan wel hardnekkig roepen dat het zorg is en dat hij dat zo voelt, maar het voelt voor mij –of voor een andere sub- niet altijd zo. En dat hoeft ook niet, is mijn stelling. Het voelt soms zeer irritant en dat is ook prima. Het is toch onderdeel van de zorg op grote lijnen, voor de relatie, de D/s. Het maakt onderdeel uit van het plan, het macromanagement zoals Frank dat noemt. De Dominant eist als het ware een soort recht op zorg op, dat hij wel heeft, maar waarvan de onderdanige heus niet altijd zoiets
heeft van: “ hmmm, lekker” . Ik vind ook niet dat je dat als sub hoeft te hebben in een TPE.
Ik kwam, al denkende over ‘bemoeizorg in TPE’ uit bij de term consensual nonconsent, zie hier en hier .

In de definitie mis ik een beetje de kern van deze term dat je het er dus als TPE-onderdanige mee eens bent dat de Dominant soms ‘irritant’ bezig is. Je bent daar op dat moment niet blij mee, maar je vertrouwt erop dat het in het grote geheel (waar hij de touwtjes in handen heeft) het beste is.
Die beslissing is niet aan jou. Daar ga je niet over. Noch wil je daarover gaan.

malecka: Soms kan het wellicht helemaal niet als zorg voelen, voelt het als een opgedrongen iets, dorine kwam toen met de term opgedrongen zorg of bemoeizorg. Minder privacy, minder zelfbeschikking. Van daar uit redeneerden we door: “ zit er verschil tussen zorgzaamheid en bemoeizorg? Zijn die twee een tak van de opperterm ZORG, of is het puur een gevoelskwestie?

dorine: Als je de gehele relatie en alles wat de Dom doet als zorg typeert, dan valt die bemoeizorg er ook onder. Frank neigt hier soms toe.
Maar dat is natuurlijk wel flauw. Want je kunt ook alles onder sadisme scharen…het hangt ook van je definitie van zorg af. Ik vind de term hierboven welnuttig. Het heeft te maken met het feit dat (in sommige D/s relaties, let wel!) de Dominant de toestemming van de sub niet nodig heeft om iets te doen of om te zorgen. Het IS daarmee geen bemoeien, in de strikte zin van het woord, maar het VOELT wel als een soort opdringen en bemoeierigheid, dat er iemand dicht op je huid zit en dat je daar niet om heen kunt. Zodat je denkt: “ rot op, hufter!” Of woorden van gelijke strekking – uiteraard slechts respectvol uitgesproken.