Een zomeravond, de hele dag is het bloedheet geweest. Nu is het eindelijk wat aan het afkoelen. Een gewone straat, een gewoon woonhuis. Net als bij alle mensen de ramen wijd open. Afkoeling in dit zweterige weer. Ik lig op bed. Geen ongebruikelijke plek voor deze tijd, het moet al diep in de nacht zijn. Eigenlijk heb ik geen idee hoe laat het is. Vanuit mijn bed zie ik hoe donker het is. Nergens echter een klok of horloge waar ik op kan kijken. Geen idee hoe lang deze beproeving nog duurt.

Ik voel de nachtelijke wind over mijn naakte lichaam strijken. Het bezorgt me een koude rilling. Ik voel me koud en warm tegelijk… zwetend… misschien zelfs angstzweet. Ik zou willen dat jij naast me zou liggen. Dat je me even tegen je aan zou trekken, even zou laten weten dat het goed was. Je een koel laken over mijn verhitte klamme lijf heen zou leggen.

Jij bent echter degene die me hier naar toe hebt gestuurd. Naar de zolder.. naar de lege kamer die onze bdsm kamer gaat worden. Hoe lang geleden zou het zijn.. een paar uur of langer. Ik zag je woede en voelde hoe je me bij mijn haren vastpakte en naar boven sleurde. Je duwde me de kamer binnen en snauwde me toe dat ik moest wachten… De woede in je ogen maakte me bang. Ik hield me stil en wachtte. Ik hoorde hoe je in de slaapkamer aan het rommelen was. Niet lang daarna kwam je terug met mijn boeien. Je gaf ze aan mij en ik deed ze om, ik moest wel. Ik durfde je niets te vragen. Ik moest op het bed gaan liggen en je ketende me vast. Zware ijzeren kettingen met musketon haken maakte je vast aan mijn boeien en vervolgens aan het frame van het bed.

Je siste me toe dat ik vooral niet te veel moest bewegen en rammelen met de kettingen, jij wilde slapen. Morgen zou je terug komen en dan zouden we verder praten. Praten.. ja ja… Ik ken je, ik ken je al zo lang, ik weet hoe boos je kunt zijn op me. Dit heb ik echter nog nooit gezien. Ik ben bang, bang voor wat je denkt, voor wat je voelt, voor de pijn die ik moet ondergaan. Ik denk aan jou in ons bed en vraag me af of jij slaapt.

Ik draai me een beetje op mijn zij voor zover dat gaat. Zweet loopt over mijn ruggegraat. En ik voel me raar. Heb ik dit niet gewild? Behandeld als een beest, als een ding? Gewoon, omdat hij, omdat jij het verkiest…Opstandigheid welt in me op. Hoe durf je me zo te behandelen? Ik lig hier al te lang, te alleen. Dit mag niet. Dit kan niet.

Zou je echt slapen?

Een snik ontsnapt uit mijn keel en ik schrik er zelf van, hou mijn adem even in. Natuurlijk slaap je, natuurlijk. Je slaapt overal doorheen en je slaapt zelfs na onze heftigste ruzies. Terwijl ik wakker lig, me op lig te vreten of juist tevreden ben over de afloop, maar evengoed niet kan slapen. Jij wel. Altijd.

Gelijkwaardige ruzies ja, waarin we woedend zijn op elkaar. Onredelijk, vooral ik eigenlijk. Waarin ik je probeer te kwetsen en jij fel reageert. Met woorden, als partners. Hoort het niet ook zo? Zijn dat niet ruzies die erbij horen als je van elkaar houdt?

Maar nu…dit was geen ruzie…ik was in een roes. Ik liet me totaal overdonderen door jouw doortastendheid, de echtheid van jouw woede. Hoe vanzelfsprekend je het leek te vinden mij hierboven neer te leggen. Ik deed mijn boeien zelf om, er was geen ontsnappen aan. Je gaf me nog een felle klap in mijn gezicht, omdat het niet snel genoeg ging. Ik durfde je niet aan te kijken, voelde me zo klein, schuldig, bang.

Heb ik dat niet zelf gewild: in jouw macht zijn? Gingen we niet steeds verder in de manier waarop we dat vorm gaven? Beetje bij beetje gaf ik alles uit handen, nam jij steeds meer over. Onderging ik wat jij wilde, voelde me daar goed bij.

Zijn we te ver gegaan?

Ik moet plassen, heel nodig zelfs. Kijk om me heen. Ik heb vaker vastgezeten, meestal zet je iets neer, zodat ik kan plassen. Een bak, een schaal. Vernederend om dat te moeten doen, soms voor jouw ogen. Ik zie ze voor me, jouw ogen. Nu niet met die koude kwaadheid zoals vannacht, waar ik bang van werd, anders bang. Ik zie je ogen sprankelend bruin, genietend, sadisme…als je mijn vernedering ziet, mijn schaamte. Is het je daar nu om te doen? Nee, nee, was dat maar waar. Je wilt me iets duidelijk maken. Je zult me iets duidelijk maken.

Een bak. Zoekend tast ik rond, mijn bewegingsvrijheid is zo beperkt. Ik zie iets, het is te ver weg. Is hij dit vergeten? Hij moet wel voor mij zorgen, dat moet ie blijven doen!! Ik ben geen ding!! Ik begin te snikken, machteloos. Zocht ik dit gevoel? Ik ben bang bij de herinnering aan de blik in je ogen van vannacht. Wat is er veranderd, wat heb ik over het hoofd gezien?

Maar ik heb geen tijd voor vragen. Ik heb geen antwoorden. Mijn blaas staat op knappen. Zal ik roepen? Koortachtig kijk ik nogmaals om mij heen en zie iets liggen dat op een deken lijkt. Met mijn tanden weet ik het – zwetend en hijgend- te pakken te krijgen en wurm het onder mijn kruis, een onmogelijk manouvre. Dan laat ik mijn urine lopen en mijn tranen. Wat voor keus heb ik?

Zijn we te ver gegaan?

Ik denk na, zal ik je roepen, je smeken me te bevrijden. Zul je naar me luisteren of zal het een illussie zijn dat je nog van me houdt, dat je naar me luistert. Ik vind dit niet leuk. De wind koelt mijn lichaam af en ik ruik de geur van mijn urine. Is het zweet van de zinderende warmte die nu afkoelt of is het mijn angstzweet. Ik voel me ziek, misselijk, koud en warm tegelijk. Waar ben jij, jij die me hebt beloofd altijd voor me te zorgen. Jij die van me houdt. Hou je nog wel van me. Ik ben bang, zo bang. Zo afhankelijk van jou, van je goedkeuring. Wat is er gebeurd tussen ons. Ik denk na, diep na, wat is er fout gegaan. Waarom ging je vanavond zo door het lint. Ja, ik ben je sub maar ook je vrouw. Ik ben onderdanig maar soms even niet… Nu niet.. Het was belangrijk, belangrijk genoeg voor mij om je tegen te spreken, tegen te blijven spreken. Maar nu, hier, naakt aan het bed denk ik alleen maar… waar ging het over…

En eerlijk gezegd, ik weet het niet eens meer. Jij bent te ver gegaan. Ik voel de kilte in mijn hart. Dit was nooit de afspraak, nooit de bedoeling. Het was een spel, daar begonnen we mee, 3 jaar geleden. Af en toe eens in de slaapkamer.. eerst met sjaaltjes, toen een blinddoek, de plumeau… Al die dingen die je wel eens probeert.. Wat lacherig toen je me voor het eerst vastbond.. We groeiden echter.. niet snel maar wel duidelijk. De sjaaltjes werden boeien, het bed werd een spijlenbed, de bank werd een plek aan je voeten en toch.. we waren maatjes, partners, minnaars en ook Dom en sub maar dat leek altijd ondergeschikt. Jij wilde meer, meer dan ik wilde geven.. Je eiste op wat jij vond dat van jou was.. En vanavond, je wilde mij overheersen, je wilde dat ik mezelf aan je gaf. Ik kon het niet, ik was moe, prikkelbaar. Ik wilde slapen, uitrusten. Lekker douchen, een avond voor mezelf. Het warme weer werd me gewoon te veel. Zo lang, zo heet. Je wilde mijn gehoorzaamheid en ik kon het je niet geven. Normaal zou je dat accepteren, nu echter niet. Misschien zou je me later straffen. Nu ging er een knop in je om en ik moest lijdzaam toezien hoe je veranderde en me meesleepte naar de zolder.

Langzaam verandert er iets in mij. Eerst was ik bang, geschrokken, schuldbewust ook. Nu ben ik boos, geschokt, hebben mijn zelfbeschermingsmechanismes het overgenomen.

Ik heb je tegengesproken en nee, ik was niet aardig, gedroeg me niet onderdanig. Maar maakt dat me minder jouw sub? Heb ik daardoor minder recht op jouw liefde, jouw zorg? Heb jij niet juist gezegd dat ik moet kunnen zijn wie ik ben, met alles erop en eraan. Dat je trots bent op mijn onafhankelijke geest, mijn eigenwijsheid. Natuurlijk, niet ongestraft, lang niet altijd. Soms wil je me anders, breng je me tot ander gedrag, tot andere gedachtes. Soms hard, meedogenloos, zet je me op mijn plek. Prima, daar teken ik voor. Het zijn grenzen die goed voelen. Grenzen die me ook je liefde laten voelen. Hoe raar dat ook klinkt.

Waarom was het niet zoals andere keren? Voor mijn part straf, pijn en dan in elkaars armen, zoals zo vaak. Ik herinner me mijn ongehoorzaamheid en verzet van andere keren en jouw reactie daarop. Hoe je me opdroeg de cane te halen en ik het – ondanks mezelf- deed, met gemengde gevoelens, dat wel. De scherpe pijn van de cane in mijn vlees, het vlees dat ik zelf aanbood op die momenten, in jouw opdracht. Nee, zachtzinnigheid is niet echt jouw methode. Dat je me sloeg, maar ook liefhad, dat er contact was en ik me geaccepteerd voelde. Was ik moe, dan stuurde je me naar bed. Was ik chagrijnig, dan maakte je me aan het lachen. Had ik tijd nodig voor mezelf, dan voelde je dat vaak al aan en gaf me de ruimte.

En als je het nodig vond, dan pijnigde je mij eerst, om me te laten voelen dat ik de jouwe was en bleef. Altijd. En ookal huilde ik dan soms van de pijn, het voelde ook goed, juist. Het maakte me rustig, lichter.

Nu is er niets van dat alles. Nu verlies je mijn respect.

Zou je zelf niet inzien dat dit niet goed is? Wil je me testen? Maar nee, dat past ook niet bij jou, je handelt vaak vanuit je gevoel, je intuitie, niet op basis van een plan.

Ik huiver bij een windvlaag en voel me vies: zweet, urine, veel te veel zorgen.

Wat zou je doen als ik je roep, stennis schop, kwaad op je ben? Was het een mindgame dat je me hier de hele nacht zou laten en ben je per ongeluk in slaap gevallen? In dat geval moet ik zeker roepen. Ik ga je nu roepen! Maar je leek zo serieus. Uren lig ik hier al. Ik voel hoe mijn hart in mijn slapen bonkt. Hoofdpijn. Veel te veel zorgen.

Veel te veel onbegrip, van mijn kant maar ook van de jouwe. Ik vecht in mijn boeien. Niet langer meer dociel en afwachtend. Ik hoor mij stem jouw naam roepen. Het geluid klinkt hard in de holle ruimte. Zou je me horen, zou je me verlossen, zou je me komen halen. Eigenlijk wil ik vooral dat je het me uitlegt. Ik hoor geen gerommel, ik roep weer, harder. Weer wacht ik. Ik wil hier weg, wil bij je zijn en ver van je weg. Eerst los, eerst die douche, ik wil weer kunnen denken. De viezigheid die me omringt, de lucht. Hoe kan hij me dit aandoen. Mijn gedachten draaien in kringetjes en ik weet dat ik pas weer kan denken, echt kan gaan denken als ik schoon ben. Ik haat hem voor wat hij me aandoet. Ik weet ook niet goed wat ik doe als hij boven zal komen. Ik wil hem vervloeken, hem de huid vol schelden maar ik wil ook dat hij me vastpakt en dat hij deze nachtmerrie beeindigt. Dat hij me vastpakt en me verteld dat dit niet echt is geweest. Ik wil dat ik wakker word en dat ik dan naast hem lig en hij me loom in zijn slaap vastpakt zodat ik zelfs bij dit warme weer me in zijn armen kan vleien en dat ik weer weet dat het goed is. Ik kan mezelf niet eens in mijn armen knijpen om te voelen of ik wakker ben. Gek genoeg, op het moment dat ik me zo rot voel, zo eenzaam, zo verlaten komt er een stukje uit een liedje van Doe Maar in me op: “Dit is een nachtmerrie, Een nachtmerrie

Een nachtmerrie op hol… Een beetje bitter bedenk ik me dat zelfs nu ik toch nog mijn gevoel voor humor niet kwijt ben.. Wie denkt er nou aan zoiets, op dit moment… Ik besluit weer te roepen. Waar ben je… waarom hoor je me niet, waarom kom je me niet helpen… Ik luister naar geluiden.. naar iets wat me geruststeld… iets wat me verteld dat je er aan komt maar ik hoor niets.. Ik roep weer… en weer… ik blijf roepen… Het blijft stil. Ineens overvalt een golf van paniek me.. Stel dat je me gewoon hier laat liggen, misschien ben je wel weg. Ik trek aan mijn boeien. Ik begin te roepen, steeds harder… Door en door en door… Ik weet niet hoe lang… Na een tijdje ben ik totaal uitgeteld. Mijn stem breekt.. na een tijdje hoor ik mijn eigen stem niet meer. Er klinkt alleen nog maar een hees gefluister. Om me heen alleen nog maar stilte. Dan ineens een geluid… het metalen geluid van een sleutel in een huisdeur, voetstappen op de trap… En ik huil zonder geluid met hart en ziel hete tranen…