Wat zoek je nou eigenlijk binnen een relatie waarbinnen je streeft naar een TPE? Wat trekt je aan in D/s? Waarom uberhaupt iets doen met die gevoelens van onderdanigheid of dominantie?

De contactadvertenties die ik bijvoorbeeld lees in BDSM land staan vol met termen als ‘natuurlijke dominantie’, ‘ gehoorzaam subje’, etc. Maar gaat het hier werkelijk om? Is dat wat we zoeken? Misschien bedoelt de advertentie opsteller wel dat er een constante spanning moet zijn, een constant gevoel van bewustzijn van de verhoudingen die je zoekt. Wil iemand een constant gehoorzaam subje, of zoekt iemand een persoon die onder de juiste omstandigheden, met de juiste leiding, gehoorzaam kan zijn, zichzelf dat toe kan laten. Zoeken we gedrag of geaardheid?

Een TPE relatie kent een streven naar een zo groot mogelijke machtsafstand, een zo groot mogelijke verschil binnen de relatie. Het is een utopie te stellen dat dit wordt bereikt zonder strijd, en wordt bereikt zonder een constante bewaking van de grenzen. Een regel die nooit gecheckt wordt, die niet opgemerkt wordt, die niet negatief of positief bekrachtigd wordt, die vervaagt en de grens trekt weer op naar de gevreesde gelijkwaardigheid. Ik zeg met opzet gevreesd, omdat het iets is dat beiden partners niet willen. Beide partners willen die machtsafstand, maar het is een dynamisch gegeven dat de een de macht moet opgeven en de ander de macht moet claimen. De dominant bakent door gedrag, door alertheid zijn grenzen, en verzet die bakens. Door er te zijn, door zijn kracht te laten voelen.

De essentie is eigenlijk dat de prikkeling tussen de partners continue en krachtig moet zijn, de uitwisseling van kracht (de power exchange) moet altijd gevoeld worden en beide partners energie geven. Dit is waar zij voor vechten, beiden voor vechten. Door die dynamiek waar beiden van leven, ontstaat er de voedingsbodem voor de machtsafstand. Onder de juiste omstandigheden kan de een loslaten en de ander vastpakken, voelt het juist. Durft de een ook los te laten…

Een natuurlijke dominant die iedere dag als een zoutzak op de bank zit zal zijn partner verliezen, als sub, als mens, als geliefde. Er gaat geen kracht vanuit, dynamiek maak ej met zijn tween.  Waarmee ik uitdrukkelijk niet wil zeggen dat beiden dezelfde, gelijkwaardige rollen hebben. Maar alleen als die kracht, die dynamiek gevoeld wordt, kan de relatie groeien.

Het is primair aan de dominant om initiatieven te ondernemen, om die kracht uit te stralen, zijn rol stuurt het proces. Natuurlijk kan de een niet zonder de ander, maar als je als sub onderdanig zit te wezen bij een dronken zoutzak in leren outfit die ondertussen voetbal kijkt en nergens op let, dan dooft het ooit uit. dat houdt zelfs een sub niet vol (en die kunnen ver gaan). Andersom heeft de dominant wel zijn middelen om een sub mee te krijgen als hij dat wil, juist door die kracht uit te stralen, juist ook door de sturende rol.

Het streven naar een constante extase is loffelijk, maar nooit haalbaar. Soms speelt de vanilla wereld je parten, soms is de energie er gewoon even niet. Soms is het werk alles absorberend. Alles verklaarbaar, maar je mist de dynamiek op dat moment, er is iets weg, en dat voelt niet goed. Het is dan goed terug te kunnen vallen op een aantal grondregels, rituelen en vooral om open te zijn over het even niet erbij zijn. Openheid en eerlijkheid zijn hierin ook deugden. Misschien bedoelen mensen dat wel met ‘natuurlijke dominantie’, er is geen gefake, geen onechtheid. Zelfs op avonden waarop je geen puf hebt, ben je door eerlijkheid nog dominant. Want je stelt de grenzen, je bent duidelijk, je neemt het initiatief.

Misschien zijn de toppen ook wel zo waardevol als je ook de dalen kent… Zou constante extase niet ook saai worden?