Als je op internet leest over relaties die ‘ TPE’ heten, dan lijkt het wel of die worden ‘opgericht’, ineens ontstaan. Met een afspraak, aan het begin van de relatie.

De een eigendom van de ander. Totale machtsafstand. Zonder grenzen. Onveranderlijk vastgestelde machtsafstand. Als een constant gegeven.

Wij wilden een continu gevoel dat wij ons passend tot elkaar zouden verhouden, maar merkten snel dat we er niet zouden zijn met alleen een TPE verklaring.  Al voelden we dat dat gewoon de meest passende richting was voor ons: absolute  dominantie en absolute onderdanigheid.

En wie weet, misschien bestaan er relaties waarbij het wel zo werkt. Wij besloten ernaar te gaan zoeken. Op internet zijn voorbeelden te over van mensen die hoog van de toren blazend met speels gemak grote hoogten lijken te bereiken.

Bij ons is het heel anders gegaan, jammer maar helaas voor iemand die hier een gebruiksaanwijzing voor gelukzaligheid hoopt aan te treffen. Maar troost u met de gedachte dat wij bij geen van de mensen met de pompeuze sites in het echte leven ook maar de helft aantroffen van wat op internet gepropageerd staat. Aan de basis van de ‘goede relaties’ die wij aantroffen stond altijd weer het gevoel en de liefde voor elkaar. Het besef dat er samen aan gebouwd moet worden. Maar ook het besef dat het van ons moet zijn, dat het ons moet passen. Dat het aan onze normen en aan onze wensen moet voldoen. Dat het voor ons goed moet voelen, wat de mores van de buitenwereld, van cyberbdsm ook is.

Nog steeds vinden we het niet belangrijk hoe we onze relatie moet heten. We blijven proberen onze relatie te definiëren vanuit de dagelijkse praktijk en onze eigen behoefte.

We streven naar een zo groot mogelijke afstand in macht, waarbij dorine eigendom is van Frank. Dit geven we realistisch en in het dagelijks leven op een continue basis vorm. dorine geeft geen grenzen aan. Frank bepaalt. Je kunt het F/d noemen, maar wel met duidelijke totale trekken. Hoe kwamen we van F/d naar TPE? En wat is TPE? Hoe verhoudt onze relatie zich tot de normen en waarden van de vanilla wereld? Met de normen en waarden waarmee ook wij zijn opgevoed. Hoe functioneren wij in een vanilla buitenwereld zonder ons geweld aan te doen?

Machtsverschuiving vond geleidelijk plaats. Het eerste deel van het procesverslag eindigde met de sterke behoefte aan continuiteit en zoeken naar eigen labels. Misschien is dat het al die tijd geweest: ontdekken van je wezenlijke behoeftes. En blijkbaar liggen die bij ons in de sfeer van wat je TPE kunt noemen, hier onze definitie.

Machtsafstand, macht, eigendom. Het zijn niet alleen maar woorden. Het zijn normen en waarden die je samen moet verlaten. Want natuurlijk ‘mag’ en kan dat niet, hoort dat niet, is dat niet ‘normaal’. Gezonde remmingen op zichzelf, maar in een relatie zoals wij die nastreven drempels om te nemen, om te overwinnen.

Fragmenten waarin dit zich uit: het woordgebruik: ben je sadist? Wat geeft het hem als hij haar pijn doet? Hoe werkt haar lijden op hem in en ‘mag’ dat? masochistisch? Beseffen hoe diep onderdanigheid gaat. Dat het uiteindelijk ook betekent geen beslissingen meer kunnen nemen, zelfs dingen niet kunnen weigeren. En hoe verwarrend dat soms is. Ook om toe te geven. Ook om te voelen dat dat goed, juist en passend is.

Verschuivingen vinden plaats waarbij beide partners zoeken naar de betekenis van die 24/7 dynamiek. Frank moet er langzaam aan wennen dat hij die kracht ook aan moet wenden. Dat geeft verantwoording en ook afhankelijkheden. Hier en daar op deze site wordt daar over geschreven.

De kracht die je expliciet voelt in een sessie, die kun je niet vertalen naar 24/7. Niemand is 24/7 bezig met sm-sessies. Die heftigheid kun je niet elk moment verwachten. Soms hang je moe op de bank. Soms veeg je snotneuzen van kinderen. Soms heb je deadlines voor je werk. De kracht van D/s zit ook in kleine dingen, in het sturen, in het aanwezig zijn. Die kracht moet worden onderkent om het te kunnen laten groeien en werking te laten hebben. Wat we hebben ervaren is dat D/s niet gepaard hoeft te gaan met slaan, met correctie, met het stellen van grenzen, opdrachten en het afrekenen op die grenzen. Die vorm had voor ons teveel controle in zich van de sub. Wat duidelijk werd is dat de een wilde dienen, gehoorzamen, en dat de ander wilde leiden, sturen. Dat het ons beide paste. Natuurlijk moet er geleid en gestuurd worden, maar ook op de voorwaarde en snelheid van de Dom, en dat is een proces geweest waarbij het strafgebeuren langzaam niet meer paste. Het sturen op het proces van gehoorzamen nam een aanvang. Fysieke pijn, slaan, hangen in touw, een moeilijke houding, het was niet meer de basis, maar een vorm. We merkten dat we veel meer hadden met rituelen die de continuïteit, die de ongelijkheid benadrukten.

In deze fase namen we ook afscheid van de puberteit, de wittebroodsweken . Voor altijd was het prille begin voorbij, waarin we vol vuur onze ‘afwijking’ ontdekten en dachten een fantastische groep mensen gevonden te hebben om het mee te delen. Alsof je altijd goed door een deur kunt met mensen die ‘het’ ook hebben, alsof dat altijd vrienden zijn. Alsof je alles in elkaar herkent. Lieve naïviteit, waar we veel van hebben geleerd. We ontdekten dat delen met anderen niet altijd gemakkelijk is en dat je – juist met het huidige internet- je eigen weg moet gaan. Wij kozen daar voor. Trokken ons terug voor bezinning en werden selectiever in onze contacten.

Wij besloten in het wereldje te gaan zoeken naar mensen waar wij wat bij konden ervaren, mensen die al langer met dat waar wij naar zochten, bezig waren. Een zoektocht op internet was het gevolg. Een zoektocht ook met een handrem omdat we aan de ene kant meer op elkaar gericht waren nadat we tot de ontdekking gekomen waren dat ook op internet niet alles is wat het lijkt, aan de andere kant wilden we ook verder, en wilden we ook weer leren vertrouwen. Door een grondige speurtocht op internet kwamen er wel wat paren uit waar we van dachten dat zij op hetzelfde spoor zouden zitten. We hadden immers ook weer behoorlijk wat tijd doordat we het gehad hadden met chatten en groepen. Het was ook een tijd waarin we het klassieke strafgebeuren onbewust achter ons hebben gelaten, langzaam uitdovend. Soms een oprisping, maar niet meer zo allesomvattend als eerst.

De krachtoverdracht, de machtsafstand, de ‘Power exchange’ had een bewuste aanvang genomen.

Uit de contacten met andere stellen hebben we zaken overgehouden. Soms waren contacten teleurstellend, waren de mensen achter de sites op geen enkele manier zo als ze zich presenteerden. Zaten we in de auto elkaar verbaasd aan te kijken. Wat in het hoofd van de ene partner rondspeelde werd soms door de partner in real life niet waargemaakt of maar onderschreven, wel door woorden, nooit door uitstraling. Er waren hele sites volledig aan fantasie van iemand (wellicht door het gemis aan het echte) ontsproten. Soms waanden we ons eerder in een psychiatrisch centrum dan in het huis van een bdsm stel.

Er waren gelukkig ook mensen waar we zaken mee konden bespreken, die veel te vertellen hadden. Wij kregen en mooie indruk van het wereldje. We zijn ook wat uitgeweest, voldoende om te weten dat dat lang niet altijd ons ding is. We hebben ervaring opgedaan met bondagetechnieken en de dynamiek van bondage, de lichamelijke aspecten en ook vooral de geestelijke ervan. We kregen veel leestips en zaken om verder over na te denken. De gebruiksaanwijzing voor TPE hebben we niet gevonden, maar inspirerende handvatten waren er zeker.

We zijn in die tijd met een groep bezig geweest een site te bouwen, iets nieuws te proberen. Daar hebben we van geleerd dat zo’n kunstje als van de eerste groep, met alle gevoelens en naïviteit, met alle inspanningen van dien, niet kopieerbaar is. De talloze uren chatten, bouwen aan een site, groeien als groep, het kan eigenlijk maar een keer met de volle intensiteit en positieve gevoel.  Niet erg allemaal, maar belangrijk om weer op onszelf te zijn.  Einde van elk groepsgebeuren.

Onbedoeld en onbewust deden we een eerste, langdurige intense ervaring op met datgene wat wij later een dynamische driehoek zijn gaan noemen. Zij viel ons in de schoot, een tweede sub. Gedurende twee jaren hebben we kunnen experimenteren met de dynamiek van een (parttime) relatie met drie, al was dat zeker niet de insteek in het begin. De groei ervan in mate van intensheid en intimiteit ging met horten en stoten. Een tweede sub, een tweede contact, iemand die soms een weekeinde langskomt. Het is een redelijk bekend gegeven binnen het wereldje. Maar hoe ver mag het gaan? Mag er ook werkelijk gevoel achter zitten? Mag je ook werkelijk gaan geven om die derde, om die Dom die al een relatie heeft? Het zijn zaken waar we eigenlijk later en bewust open over zijn gaan praten, onze mening over gaan vormen. Maar eigenlijk ook gaan accepteren dat het kan, dat het mag, en dat het ons past. Dat een relatie met een derde geen afbreuk doet aan de eerste relatie. Dat je er met drie heel wat aan hebt. Dat ook die derde alle gevoelens mag ontwikkelen die er bij haar ontstaan. Wat we ervan hebben geleerd staat ook verder beschreven in het stuk three is a crowd.

Na die eerste ervaring hebben we het nog een keer geprobeerd met iemand dichtbij ons te laten, dichtbij in onze relatie. Dat lukte niet, en dat had heel andere redenen. Het gaf maar weer aan hoe precies zo’n driehoek in elkaar moet passen wil het een kans van slagen hebben.