Een vervolgverhaal over een weekeinde dat echt gebeurd kan zijn. Een vingeroefening, geplaatst in een msn groep. Geschreven door echte mensen met spanko ervaring in hun leven. Sommige mensen gebruiken niet hun eigen naam.

Ben is een man die in de Ardennen woont. In een mailgroep heeft hij een oproep gedaan aan subvrouwen om met hem een fantasie uit te spelen. Hij wil een weekeinde in de Ardennen doorbrengen met een aantal vrouwen in een spanko setting. Zijn huis is er groot genoeg voor; evenals zijn ego. Een aantal dames reageert en het weekeinde wordt georganiseerd.
De opzet van de verhalen is als volgt; eerst is er het verslag van Ben per dagdeel van het weekeinde. Daarna volgt het verslag van 1 van de dames over hetzelfde dagdeel. Het weekeindeschema en de regels zijn opgetekend in posting 4.

Veel plezier

Frank

1
Rond achten waren alle dames present in mijn stulpje. Ik zag ze een voor een komen over het pad; in hun auto’s.
Mutsje en ann kwamen al om vijf uur; ik was net terug van een partijtje tennis en ze hadden dus geluk. Zij zaten wat onwennig op de sofa terwijl ik even afdouchete. Het glaasje champagne deed echt wonderen en het ijs was gebroken. De tijd schoot voorbij en we gingen aan de hapjes. De deur ging open en Twan (die ik had ingehuurd om te rijden) kwam binnenstappen; samen met kitty en madelon. Kitty giechelde nerveus toen ik haar jas aannam en madelon groette alvast mutsje die zij bleek te kennen van de chat redrosesworld. Het was al gauw gezellig en ik pakte mijn laptop om toch die chat even op te zoeken. Gelukkig heb ik een netwerk thuis zodat iedereen kon chatten. We hebben lol gehad met liz, die niet uit die chat te branden is. Zij wenste ons alle succes in het weekeinde. Twan kwam melden dat het avondeten klaarstond en we schoven aan. Ik tikte tegen mijn glas en wenste iedereen een heerlijk weekeinde vol praat, spel en gezelligheid.
Twan had een grote flapover binnen gedragen met de gedragsregels voor het weekeinde en ik legde bij ieder van die regels uit wat ik ervan verwachtte. Ook vertelde ik dat iedereen zich aan die regels zou moeten houden en wat er anders zou kunnen gebeuren. Wij praatten daarna nog even door over de individuele grenzen van iedereen. Natuurlijk wist ik dit al uit het emailcontact dat ik met de dames had opgebouwd. Het was toch goed even de kaders aan te geven.
Met het complete team gingen we naar de zitkuil waar ik nog een verrassing had wachten. Voor ieder van de dames lag er een pyjama, een badpak, een ochtendjas en pantoffels klaar. Ik liet hen zien waar de jakoesie stond en de sauna. Zij hadden twee uur de tijd om even lekker te relaxen. Ik vroeg ze om om tien uur zich te melden in het leslokaal voor een uitleg van het huiswerk en van het klasje van de volgende dag.
Ik ging nog even aan het werk met de logistieke organisatie en kwam stipt om tien uur het klasje binnenlopen. Ik zag iedereen zitten wachten in hun pyjama’s. Hoewel????
Waar was madelon? Niemand kon het me vertellen.
Tien minuten later kwam madelon binnenzetten met een warrig verhaal; zij voelde zich duidelijk ongemakkelijk. Haar haar zat in de war.
Het kwam erop neer dat zij de tijd was vergeten in de sauna. Zij verontschuldigde zich en keek een beetje ongemakkelijk naar het bureau waarop een badborstel lag, en nog wat andere intstrumenten.
Het was tijd een voorbeeld te stellen. Ik riep madelon bij mij en zetten een houten stoel klaar. De gedragsregels hingen voor het bord en ik wees haar op de regel die zij had overtreden. De stiptheidsregel is gemaakt om ervoor te zorgen dat alles dit weekeinde op rolletjes verloopt en het is tegen de groep niet kies om mensen te laten wachten. Het staat ook niet om te laat te komen; de eerste indruk is dan al niet gunstig. Je benadeelt jezelf.
Ik ging, na haar uitgelegd te hebben waar en waarom zij de fout was ingegaan, zitten op de stoel en ik zei haar over mijn knie te komen liggen. De andere dames keken gebiologeerd toe. Het ging nu echt gebeuren. Madelon kwam bedremmeld aanlopen in haar pyjama. Ik besloot haar broek aan te laten en drapeerde haar over mijn knie. Ik begon haar te slaan terwijl ik haar nog eens uitlegde dat het fout was een weekeinde zo te beginnen. Ik merkte dat de boodschap aankwam; zij begon ongemakkelijk te schuiven. Ik pakte de houten haarborstel en gaf haar dertig klappen. Ik liet haar meetellen. Daarna stond zij nog een tijdje in de hoek voor ik haar troostte en haar haar plaats wees in het klasje.
Ik deelde het huiswerk uit en een kopie van de regels, alsook een dagschema voor de zaterdag. Ik verklaarde het lesuur voor over en nodigde iedereen uit om lekker te gaan zitten in de zithoek en te genieten van elkaar en van het uitzicht. Ik nam madelon bij een arm en gaf haar een lekker zacht zittende zitplaats bij het haardvuur. Het is waarschijnlijk overbodig te zeggen dat we met z’n allen veel gepraat hebben en dat het veel herkenning gaf. De groep ging als vrienden en als ‘soulmates’ uit elkaar in de zeer vroege uurtjes van de ochtend. Zij hadden twee aan twee een slaapkamer; ik heb gelukkig een groot huis. Ik hoorde na een kwartiertje geen gepraat meer uit die kamers en ruimde daarna de glazen op (Twan was allang naar huis). Ik keek op de wekker en dook lekker mijn bed in.

Ben

Het weekeindeverhaal van Ben Franken deel 2  De inbreng van madelon

Een beetje zenuwachtig, friemelend aan de touwtjes van mijn weekendtas zat ik in de trein…
Het was nog maar kort geleden, dat ik in een opwelling had gereageerd op Ben zijn posting in de over de knie groep. Ik leek wel gek! Waar was ik mee bezig? Wat kende ik die man nou? We hadden van te voren wat heen en weer ge-emaild en hij kwam me over als een stevige, strenge intelligente man, welke gelukkig ook wat grapjes kon waarderen! Een e-mail contact is echter toch heel wat anders dan een heel weekend bij zo’n strenge man in zijn huisje te verblijven, ook al waren daar ook een stel andere meisjes welke ik ook kende van de redrosesworld-chat. Wat nu, als ik daar aan gekomen direct als welkom over zijn knie gedrapeerd zou worden? Zo’n vreemde man, welke me ineens op mijn blote billen zou slaan, een vreemd en eng idee….
Even twijfelde ik of ik niet toch uit zou stappen… om in die aanlokkelijke trein aan de overzijde van het perron te stappen. Een gevoel in mij zei dat ik dat eigenlijk helemaal niet wilde. Het was een spannend gevoel vol verwachting en uitdaging wat me te wachten stond….

In de trein werd het station afgeroepen….. Het station… van de e-mail van Ben.
Als een soort opdrachtjes had het in de mail gestaan, waar ik moest uitstappen…en… “ Je dient je om 19.45 uur exact te melden bij Twan!”…. Er was een foto bijgevoegd zodat ik hem zou herkennen… …Het klonk bijna of ik op een tuchtkamp ging…Die gedachte bezorgde me een vreemde kriebel in mijn buik…Daar zag ik Twan staan..

Dag, meisje! Jij moet madelon zijn, zei een vriendelijke stem. Ja, dat ben ik…antwoordde ik wat verlegen. Goed zo…mooi op tijd ben je, stap maar in! Twan wees naar een mooie blauwe Carisma. Op de achterbank zat een meisje helemaal in zwarte kleren gehuld, …kitty…wist ik…
Heee kitty! Gelukkig! Je bent ook gekomen…! Kitty lachte vrolijk terug… zou zij niet zenuwachtig zijn? .. Het leek er niet op…Ze was zo vrolijk, bijna brutaal gewoon…dat ze dat durft!! Het ijs was meteen gebroken wel daardoor…Vrolijk kwebbelden we over van alles en nog wat en voor we het doorhadden reden we een soort inrit in, stopte Twan de auto en zette de motor uit. Ik zag kitty’s gezicht wat vertrekken en met grote ogen kijken naar het reuzachtige complex voor ons… Ben had gezegd een villa…maar dit leek bijna een kasteel, zo groot en mooi. Mijn ogen deden pijn van de sierlijke witte omrandingen van de buitenmuren.

Hoffelijk hield Twan het portier voor ons open en begeleidde ons naar de grote eikenhouten deur.
Hij was schijnbaar een goede bekende van Ben, want hij draaide met een grote sleutel aan zijn sleutelbos zelf de deur open en liet ons voorgaan naar binnen. Wat onwennig liep ik samen met kitty door een grote hal met allemaal spiegels en een rood tapijt.
Aan het einde van de gang wees Twan ons op een deur en opende deze voor ons…
Een reusachtige klassieke kamer met ornamenten verscheen voor mijn wijd opengesperde ogen. Klassiek, maar zonder kilheid, welke vele klassieke kamers kende. Integendeel de kamer was aangenaam verwarmd door het knapperende vuur in de open haard en in een grote gezellige ronde zithoek zag ik een meisje zitten welke mutsje moest zijn. Ik had haar al vaak gesproken in de chat en je vormt je dan toch een beeld van iemand. Daarnaast zat ann welke ik al goed kende , in het echt. Daarnaast zat een grote man, langzaam stond hij op. Het viel me op dat hij eigenlijk niet eens zo vreselijk groot is in lengte, maar hij wel groot aan deed, hij had iets impressionerends. Met een warme, maar dominerende blik zag ik dat hij mij en kitty langzaam en uitvoerig bekeek van top tot teen, het voelde bijna als een keuring, een siddering ging door me heen…
Welkom, meisjes…sprak hij langzaam met een donkere stem. Dank u Meneer…stamelde ik met een rood gezicht…

madelon

Het weekeindeverhaal van Ben Franken deel 3) Zaterdag ochtend (Ben)

De meeste dames waren al vroeg op, ik hoorde ze spetteren in het buitenbad. Die intense vrijdagavond had me toch wel wat gedaan; het samenzijn met mensen die dezelfde gevoelens hebben is uniek maar erg vermoeiend. madelon zou nog wel wat andere gevoelens hebben ook vanochtend… J
Voordat de dames mijn adres kregen heb ik uitgebreid gemaild en gebeld; en als het vertrouwd voelde kregen de dames een uitnodiging. Van de zes uitgenodigden waren er vier komen opdagen. Alleen belle en annet waren weggebleven. “Jammer, ze weten niet wat ze missen” schoot het door mijn hoofd.
Ik douchete, kleedde mij snel aan en liep in mijn nette pak naar beneden. De ontbijttafel stond uitgebreid gedekt en klokslag tienen was iedereen compleet. Het lesje wat zij hadden zien toedienen aan madelon had zijn uitwerking niet gemist. Iedereen ging zitten en wij begonnen met eten. Twan stond achteraf toe te kijken hoe zijn gebakken broodjes (‘ buns’ noemt hij ze) in de hongerige magen verdwenen.
Toen ging de telefoon; Twan kwam met een grinnikend gezicht aanstappen en ik nam de telefoon over.
Tot mijn grote verrassing hoorde ik de stem van annet die mij met een licht bibberende stem uitlegde waarom zij gisteren avond niet was komen opdagen. Zij had belle ontmoet in de trein en herkend van een foto. Zij waren in gesprek gekomen en hadden de bibbers gekregen. Zij hadden Twan wel gezien op het perron maar hadden niet gedurfd hem te benaderen. Met een taxi waren zij het stadje ingereden en hadden een kamer in een van de vele hotels genomen. Groot was hun spijt over die onbezonnen actie nu. Ik accepteerde hun excuses en zei hen dat ik ze nu zou laten halen en dat ik ze meteen daarna in mijn studeerkamer wilde spreken. “Ja Ben“ hoorde ik twee stemmen timide zeggen.
Ik vroeg Twan de auto te nemen en die doerakken op te halen.
Ondertussen werd het tijd voor het klasje met de aanstaande overhoringen. Ik had Twan gevraagd even naar de klas te bellen als die twee spijbelaars waren gearriveerd.
In hun voorgeschreven kleding kwamen de dames binnen; kitty en ann lazen nog in hun huiswerk; geen best teken voor de overhoring van zodadelijk.
De overhoringen gebeurden voor de klas; diegene die overhoord werd moest opstaan, voor de klas gaan staan en het lesje opdreunen en de vragen beantwoorden. Al die tijd keken ze dan de klas aan. Op voorzeggen staan natuurlijk zware straffen, dat spreekt voor zich.
Waar de sfeer eerst wat lacherig was veranderde dat snel. De spanning voelde je toenemen toen ik een rietje aan het bord hing en ann naar voren liet komen.
De overhoring begon en ann was al snel aan het hakkelen. Mutsje zou mutsje niet zijn als zij haar kamergenoot niet te hulp wilde snellen. Zij dacht dat ik het niet hoorde toen ik mij net omdraaide en ik hoorde een fluisterende stem een juist antwoord voorzeggen.
“Ann, Mutsje, in de hoek met jullie!!” Schreeuwde ik en twee blozende dames vonden hun weg naar de daarvoor aangewezen hoek. Conform de regels stonden zij netjes in de houding. “Dus toch wat opgestoken” dacht ik.
Ik ging door met overhoren en binnen tien minuten had ik vier dames in de hoek staan. De lesjes waren slecht geleerd en de spanning van het moment deed alles ook geen goed.
Ik haalde adem om de dames vermanend te gaan toespreken toen de telefoon ging. Het was Twan. Ik vroeg Twan om de vier studentes in de gaten te houden en ging zelf naar de studeerkamer. Daarbinnen stonden twee bedremmeld ogende dames; belle en annet. Ik viel met de deur in huis en confronteerde hen met hun onverantwoordelijk en onjuist gedrag. Als ze nou nog gebeld hadden dan was het misschien nog minder erg geweest, maar zomaar verstek laten gaan in onacceptabel.
belle, doe het gordijn dicht, annet, kom hier!!
Ik had een stoel in het midden van de kamer gezet en liet annet voor mij komen staan. “Over mijn knie jij” ik sprak en keek haar aan. Als automatisch ging zij over mijn knie liggen; ik stroopte haar onderbroek omlaag en haar rok omhoog. Ik begon haar stevig ondehranden te nemen en ik zag hoe belle ongemakkelijk toekeek. Na vijf minuten liet ik annet opstaan en zette haar op een meter afstand van de stoel. Ik gebaarde belle te komen. Met neergeslagen ogen kwam belle voor haar portie billenkoek. Na haar verdiende loon moesten zij naast elkaar over het bureau gaan liggen; hun donkerrode billen staken in de lucht. Ik vroeg hen of zij wilden blijven voor het weekeinden en zag twee paardestaarten omhoog en omlaag bewegen.
“Als straf voor het niet bellen krijgen jullie twintig slagen met het rietje en daarna is het over” De twee paardstaarten beleven stil liggen.
Een voor een kregen zij beiden hun twintig streepjes en ik hoorde ze kreunen. Ik troostte allebei even en liet Twan komen. Zij konden zich gaan opfrissen en lekker bij de lunch gaan aanschuiven. Ikzelf liep naar het klasje; er waren nog dingen te doen.
De vier stonden nog netjes op een rij. “Dames, broekjes uit!!” commandeerde ik. Ik liet de eerste naar voren komen bij het bureau. Op het bureau had Twan een tiental instumenten uitgestald en ik liet de eerste dame kiezen. De haarborstel werd het voor mutsje en ik legde haar over de knie. Na een opwarming met de hand en een vijftigtal slagen met de borstel kon zij haar billen wrijvend weer haar p;laats in het rijtje innemen. De billen van madelon droegen nog de sporen van de billenkoek van gisterenavond; ik nam haar over de knie en zorgde voor nog meer ongemak. De overige twee, ann en kitty kregen hun eerste ontmoeting met mijn handen en de haarborstel. Aan hun reacties te merken was die ontmoeting ook niet zonder gevolgen.
Ik liet de dames nog even in de hoek staan en troostte ze daarna een voor een. Zij konden daarna hun broekjes weer aan en beloofden hun werk beter te zullen voorbereiden.
De klas stroomde leeg en ik bleef nog even zitten. “Zes dames over de vloer; dat wordt nog wat” dacht ik. Zou ik dan toch de hulpvaardige handen van mr Luke moeten gaan ontberen?
Totnutoe gelukkig niet maar het zou nog wat worden met dat zestal.

Ben

Het weekeindeverhaal van Ben Franken deel 4 De regels zoals uigedeeld tijdens het weekeinde

Regels mbt weekeinde

1) Tijdens lesmomenten en strafmomenten Ben aanspreken met Mijnheer Ben.
2) Altijd op tijd komen
3) Altijd met twee woorden spreken
4) Geen leedvermaak tijdens straf (op straffe van hetzelfde lot als de gestrafte)
5) Drankje altijd op een onderzettertje plaatsen.
6) Naar het toilet te gaan tijdens de les alleen na toestemming.
7) Ben en Twan kunnen bekeuringen uitdelen. Inwisselen bij Ben. Medestudenten verklikken levert een behoorlijke straf op.
9) Het huiswerk altijd volledig maken.
10) Het personeel respectvol benaderen
11) Internet alleen gebruiken na toestemming van Ben.
12) Niet roddelen
13) Voor het weekend afspraken maken over roken en drinken.
14) Ben bepaalt de bedtijden.
15) Nooit hoesten zonder toestemming.
16) Bedank de straffer na afloop voor zijn moeite.
17) Leer de regels uit je hoofd. Je kunt op elk willekeurig moment overhoord worden.

Weekeinde schema

Vrijdag
20.00 Ontvangst met uitleg regels
22.00 Het eerste klasje
01.00 Naar bed

Zaterdag
10.00 ontbijt
11.00- 13.00 Klasje met overhoring
13.00- 14.00 Lichte lunch
14.00- 15.00 Huiswerk uur
15.00- 17.00 Individuele presentaties en punt uitdeling
17.00- 18.00 Individuele strafvoltrekking bij onvoldoendes
18.00- 20.00 Vrije tijd
20.00- 21.00 avondeten
22.00- 22.30 avondwandeling
22.45 Verassing
01.00 naar bed

Zondag

10.00 ontbijt
11.00- 13.00 Klasje met overhoring
13.00- 14.00 Lichte lunch
14.00- 16.00 Workshop
16.00- 18.00 Vrije tijd
18.00 diner met afscheid

Ben

Het weekeindeverhaal van Ben Franken deel 5
Het verhaal van ann

Verslag klasje zaterdagochtend

Het zachte gepiep van muts der wekker, haalde me uit mijn diepe slaap, en verdwaasd keek ik rond.Waar was ik nu weer? Ik knipperde een paar keer met mijn ogen,en toen wist ik het weer:ik was hier op weekend met muts, kitty en madelon, bij “Meneer” Ben…en
straks hadden we klasje! En dat “klasje” was nog zo erg niet, maar die overhoringen, en de sanctie die ongetwijfeld zouden volgen, op “onvoldoende”! Jakkes!!!
Ik had gisteravond helemaal geen zin meer gehad om die tekst”Dominantie en onderdanigheid door de eeuwen heen” grondig te bestuderen… tsjesus,wat een
onderwerp! En ook al vind ik geschiedenis best wel een leuk vak,”onderdanigheid” was nu niet iets dat bij mij paste, en van te dominante tegenspelers kreeg ik ook de kriebels …. Ik zag het allemaal als een spel! De ene gaat graag vissen, een ander houdt van puniken,
en ik vind spanking leuk, nou en dan?…. Auw, dat werd straks nog wat in dat klasje van Ben(dat “Meneer” mocht ie toch wel vergeten ,hoor! Dat reserveer ik alleen voor oudere bejaarde heren, en Bennie-boy was jonger dan ik!)….als de aanpak van madelon gisteren een voorbeeld was geweest van wat ons te wachten stond…Nu ja, “wie dan leeft, dan zorgt”is altijd mijn motto geweest, ik zou straks wel zien, ik zou er wel in slagen om mezelf er uit te praten, dat kon toch niet zo moeilijk zijn! Maar nu eerst effe genieten van dat buitenbad, en daarna lekker ontbijten! En zelfs madelon was op tijd aan tafel…het eerste
lesje gisteravond had er haar blijkbaar toe gebracht, om iets regelmatiger op haar fraaie polshorloge te kijken. Twan had voor een heerlijk ontbijt gezorgd,en iedereen was vrolijk en opgewekt..Blijkbaar maakte niemand zich zorgen om die les van straks. Van muts wist ik zeker , dat ze de bewuste tekst ook amper had bekeken,en kitty en madelon leken mij nu ook niet echt ijverige studentes! De telefoon ging, en algauw kregen we te horen dat het groepje zou worden uitgebreid worden met nog 2 meiden.Ze waren gisteren in de stad aangekomen, maar hadden plots de angstkriebels gekregen,en zonder Ben
of Twan te verwittigen hadden ze dan maar de nacht doorgebracht in een van de kleinere hotels, die het Ardense stadje rijk was…Tja, niet bepaald een actie die in “goede aarde” viel bij onze Ben, dat was duidelijk te zien… Even hoopte ik nog dat Ben zelf de twee ondeugende dames zou gaan ophalen, zodat het klasje een uur zou worden uitgesteld(in die tijd kon ik dan heel effe de tekst doorlezen, om toch maar een flauw idee te hebben
waarover het ging), maar dat was een misrekening, want Ben stuurde Twan erop uit…het klasje begon gewoon op tijd, en er zat dus niets anders op, dan zogezegd ijverig nog gauw de tekst effe diagonaal door te lezen,zodat ik toch ongeveer wist waarover het
ging…Zou Ben er intrappen?En in de regels stond heel duidelijk dat voorzeggen niet was toegelaten,dus op enige hulp van de anderen moest ik niet rekenen…ik betwijfelde trouwens ten zeerste dat madelon of kitty veel nuttigs zouden kunnen voorzeggen? Ik zag kitty verwoed bladeren in haar tekst, klaarblijkelijk met dezelfde bedoeling als ik. Niet
dat we beiden wilden doorgaan voor ijverige leerlingen, het was meer een pose om Ben om te tuin te leiden..Madelon en muts trokken er zich niet veel van aan, en gingen met zijn tweeen het prachtige uitzicht bewonderen vanuit het grote raam achteraan in het
klaslokaal. Getver, ik had weer eens pech, ik mocht als eerste naar voor, voor de overhoring.Brr… die Ben kon streng kijken, zou ie door hebben, dat ik er niet veel
aan had gedaan, aan dat huiswerk? De eerste twee vragen lukten nog net,(met meer geluk
dan wijsheid) maar toen Ben dan begon te vragen achter het verschil in visie op “dominantie en onderdanigheid” tussen Socrates en Plato,hoorde ik het in Keulen donderen…wat bedoelde Ben in hemelsnaam?Al hakkelend en stotterend wou ik mijn uitleg beginnen, zonder eigenlijk goed te weten waarover, maar ja, zeveren en rond de pot draaien kon ik wel… Muts, die toevallig wel wist waarover mijn antwoord
moest gaan,fluisterde stilletjes het antwoord….maar Ben had blijkbaar goede oren, want nog voor ik met de aangereikte informatie iets kon doen, donderde zijn
stem door he klaslokaal:”Muts,ann: in de hoek!” Dorie, als ik ergens een gruwelijke hekel aan had, dan was het wel dat stomme-in-de-hoek-staan!Zo saai!!!! Maar al gauw bleek dat madelon ,ook niet erg veel moeite op haar huiswerk had gedaan,en toen kitty dan
ook nog beweerde dat “Descartes” een van de oude Grieken was,was de laatste overgebleven hoek van de klas snel gevuld…wel eens benieuwd hoe Ben dat
straks ging oplossen, als er nog 2 studentes meer waren?

Tring..het rammelen van de ouderwetse telefoon verbrak de stilte in het lokaal.Het was Twan, die aan Benmeldde dat hij terug was, met annet en belle, en dat de beide meiden inde studeerkamer op hem aan het wachten waren;…oef,dat was in ieder geval uitstelvan straf voor mij en de 3 andere meiden.Twan moest ons dan maar in de gaten komen houden, had Ben telefonisch als opdracht gegeven,aan zijn kok-chauffeur-en duveltje-doet-al-helper, terwijl hij effe annet en belle ging “aanspreken” (nu ja, spreken?) op hun onverantwoordelijke gedrag! Ben verliet het lokaal,nadat hij ons gezegd had dat we
netjes op een rij bij het bord moest komen staan…nu ja, zolang Ben in de buurt was, leek het ons alle vier
maar het beste om effe te doen wat ie zei…Ben liet
de deur open, want hij was van mening dat Twan wel
direct zou komen. Echter 5 minuutjes later, hadden wij
nog geen Twan gezien, en ik begon me serieus te
vervelen, in dat stomme rijtje. Een blik naar links,
waar kitty stond, en dan eentje naar rechts waar
muts,en daarnaast madelon waren, leerde mij al snel
dat de andere meiden er zo ook over dachten.En “als de
kat van huis is”zeggen ze in Vlaanderen, “dan dansen
de muizen op tafel” …Ik kon net bij de bordspons,
die onderaan op de bordrichel lag, pakte ze vast, en
voor ik 2x nadacht, gooide ik de vochtige spons tegen
het hoofd van madelon…En net op het moment dat zij
die spons wou teruggooien, kwam Twan binnen….Omdat
Twan volgens de regels alleen bekeuringen mocht
uitdelen, en geen straffen mocht geven,trok ie direct
zijn rode notitieboekje, en wou beginnen
schrijven!Madelon, die echter als geen ander kan
charmeren, keek Twan lichtjes smekend aan, en zei:
“nee, Twan, aub niet, ik heb gisteren al een pak slaag
gehad van “Meneer”Ben, “mijn billen doen er nog pijn
van”‘ en ongeloofelijk maar waar, Twan grinnikte om
het smekende gezichtje van madelon, en stak zijn
boekje weer terug in de achterzak van zijn jeans..;dat
we Twan zo gemakkelijk konden beinvloeden,moesten we
onthouden, daar konden we nog ons voordeel mee doen,
op dit weekend…Het bleek dat Twan , hoewel ook een
liefhebber van spanking, het allemaal ook wat
luchtiger en speelser opnam,en helemaal niet zo streng
was als Ben.
Twan liet ons dan ook toe, van even terug te gaan
zitten, op de kussens die achteraan in de klas lagen,
en we begonnen met zijn vijven een gezellige babbel.
Toen we ongeveer een half uurtje later Ben terug
hoorden terugkomen,stonden we uiteraard in no-time
weer netjes voor ons uit te staren, iedereen op haar
haar eigen plaatsje in het rijtje voor het bord van
het klaslokaal.Gelukkig had Ben niks gemerkt,of toch
wel?
Zijn: “broekjes uit,dames “, klonk anders wel vrij
duidelijk kortaf, en het commando-toontje stond mij
niet aan….In normale omstandigheden zou ik er mijn
hand niet voor hebben omgedraaid, om terug te reageren
met een of andere brutale opmerking, zoals
“commandeert uwe hond of blaft zelf”, maar met de
voorwerpen, die Twan op het bureau had moeten
uitstallen, direct onder het handbereik van Ben, leek
me dat nu niet echt een goed idee! Ik twijfelde er wel
aan dat ik het zou kunnen, om mijn grote mond te
houden, want een heel weekend “braaf” zijn,dat is niks
voor mij!

Muts mocht als eerste kiezen, welk voorwerp , en ze
koos voor de haarborstel.Niet echt een slechte
keuze,vond ik, de badborstel ernaast zag mij er veel
minder prettig uit, om nog maar te zwijgen van het
rietje dat daar naast lag!
Muts was blijkbaar niet zoveel gewend, want ze liet
aardig horen, dat de tikken die Ben gaf, serieus
aankwamen.Madelon die als tweede mocht(moest, bedoel
ik), werd de straf van gisteren blijkbaar nog goed
gewaar, en ze kronkelde serieus op Ben zijn knieen, in
de poging om er sneller van af te zijn…maar dat
pakte niet, ze kreeg gewoon de portie die Ben in
gedachten had!Eigenlijk verwonderde het mij, dat Ben
zo sterk was, want echt groot of stevig gebouwd, kon
je hem niet noemen….Zou die andere lievelingsport
van hem (tennis dus) daar voor iets tussen zitten?

Als derde was kitty aan de beurt, maar die had
blijkbaar reeds iets meer ervaring, zodat ze heel
rustig en stoicijns bleef liggen,zolang Ben enkel zijn
hand gebruikte…toen de haarborstel eraan te pas
kwam, merkte je ook aan haar houding, dat de klappen
aankwamen…

En uiteindelijk was het mijn beurt, nu niet dat ik het
erg vond, want, met in te schrijven voor het weekend
wist ik heel goed dat dat het onvermijdelijke gevolg
zou zijn, dat ik wellicht meer dan 1 keer over Ben’s
knieen zou belanden…nu ja, en wat dan
nog???Eigenlijk was ik eerder nieuwsgierig(nog zo’n
slechte eigenschap van mij) dan wel bang voor de
klappen….

Met een uitdagende,brutale grijns op mijn gezicht gaf
ik gevolg aan Ben zijn uitnodiging om naar hem toe te
komen, maar dat was duidelijk niet naar zijn zin,want
ik kreeg al snel te horen dat ik maar beter een
“gewoon ” gezicht trok….En aan de toon was duidelijk
dat ie het meende, dus mijn “jaja,Ben!” was er wel
net iets teveel aan…en geloof me, ik heb het
gevoeld, hoor!

Na de strafvoltrekkingen moesten we nog allemaal terug
in de hoek (grr…dat moest ie toch maar eens afleren,
hoor, “in de hoek zetten” is iets voor 4-jarige
kleuters, niet voor volwassen meiden)maar ja, zelfs
mij leek het op dat moment niet echt verstandig van
tegen Ben’s wensen in te gaan….

Toen we allemaal de klas mochten verlaten, bleef Ben
alleen achter…wat zou ie nu denken? Toch spijtig dat
ik geen gedachten kan lezen!!!!!!!

ann

Het weekeindeverhaal van Ben Franken deel 6 Zaterdagmiddag

De broodjes vlogen zowat over de lange tafel; het was een en al gezelligheid. De twee laatkomers waren zichtbaar opgelucht en iedereen maakte even kennis. Gelukkig kende iedereen elkaar in meer of mindere mate via mail en zo. Nu was alles compleet; ik had eerder wel met wat andere mensen contact gehad maar die konden niet op het betreffende weekeinde of waren toch te bang gebleken voor het ‘echte’ contact. Ik had er wel met nog een gebeld maar loëlle had toch besloten niet te gaan.
Het was tijd de dames naar het klasje te dirigeren waar Twan het huiswerk al klaar had liggen, eigenlijk was het gewoon klassewerk maar ja. Met enige vermaning van mijn kant verliet iedereen de eetkamer en ik hoefde gelukkig geen bekeuringen uit te delen. Mutsje (niet haar echte naam overigens) hoorde haar zeggen in haar brabantse dialect ‘huiswerk, da’s niks voor mij’. Ann knikte instemmend.
Ik had een heel leuk boekje gekocht bij een curiosazaak in Leidschendam (ik had er ook wat mattenkloppers gekocht, maar dat doet er nu even niet toe). Etiquette regels door de jaren heen heette het. Het stond vol met regels over hoe iemand zich diende te gedragen in allerlei situaties. Ik zal het nog wel een keer inscannen voor de groep. Iedere dame kreeg een hoofdstuk voor de kiezen om uit het bevallige hoofd te leren. Vooral voor annet en belle was het nog even wennen; die hadden het ochtendklasje niet meegemaakt. Overhoringen zouden die middag in mijn kantoor plaatsvinden, met inachtneming van alle regels van fatsoen. De dames bogen zich over het werk en ik liet hen alleen; ik had nog wat mails te schrijven. De webcams hielden de dames wel in het oog. Ze hadden tot 16.00.
Ik logde in en ging even op de chat; ondertussen schreef ik wat correspondentie. Er was niemand in de room van de overdekniegroep en op mirc lichtte mijn notify ook al niet op. Ik checkte even de klas en zette de wekker op 16.00, ik begon met schrijven. Na een drie kwartier lichtte mijn Mirc op en ik keek in de notify. Ik chatte even met liz en loëlle die alletwee online waren. Zij waren erg benieuwd naar het weekeinde en vroegen honderduit. Ik antwoordde dat zij er dan zelf maar bij moesten zijn en lachte hen uit. Om ze een beetje te stangen gaf ik mijn mobiele nummer zodat ze altijd konden bellen.
Om 16.00 ging ik naar de klas; het was er muisstil toen ik de deurklink naar beneden trok. Al zag ik vanuit mijn ooghoeken wel mutsje en ann besmuikt tegen elkaar lachen. Wat was daar aan de hand? Ik besloot het vooralsnog te laten.
Madelon stak haar hand omhoog en ik knikte. Tot mijn verbazing vroeg zij of zij eerst overhoord mocht worden en of zij als zij alles goed had dan ook even mocht gaan chatten. Natuurlijk stemde ik toe en zij liep naar het overhoorplaatsje in de klas. Zij zag er erg leuk uit met die staartjes aan beide kanten van haar hoofd. Onberispelijk dreunde zij alle regels op die mensen in acht moesten nemen bij bezoek aan de koningin en zij maakte al aanstalten om weg te gaan. ‘Niet te snel madelon’ Ik pakte haar bij een staartje. ‘Er zijn hier ook nog regels jongedame!!’ Madelon schrok van haar eigen impulsieve actie en ik zette haar tien minuten in de hoek als straf. Daarna mocht zij netjes vragen of zij weg mocht en ik gaf haar een klap op haar rokje na. Zij stoof met een gilletje weg, naar de computers en het relaxen.
Die malle griet van een ann doorstond de test aardig en kwam weg met twee fouten; genoeg voor een kort bezoek aan mijn studeerkamer om 17.00. Ze moest vooral komen, omdat, zot als ann is, ze bleef benadrukken dat ze etiquette onzin vond en dat het weekend toch wel een grapje moest blijven. Gelukkig lukte het me om serieus te blijven, zoals altijd. Ik nam me wel voor haar hier nog even stevig de les over te lezen als zij toch voor haar fouten op mijn studeerkamer zou komen.
De drie volgende studentes; kitty, belle en annet, bleven ook bijna foutloos en konden op lichte straffen rekenen in mijn studeerkamer. Ik bleef achter met mutsje, die zichtbaar zenuwachtig was. ‘Kom maar naar voren mutsje!!’ zei ik en schoorvoetend stond zijn op; het hoofdstuk van het boek nog in haar hand. ‘Ik pak dat wel even over, mutsje’ zei ik en zij stond recht voor me.
‘O.k. begin maar’ Ik nam het boek en keek verwachtingsvol. Mutsje nam adem en ratelde in een keer op wat zij wist te reproduceren. Daar schortte echter wel wat aan en ik keek haar even aan. Ze giechelde verlegen en keek om zich heen. “Waar kijk je naar, mutsje? “ vroeg ik nieuwsgierig. “Oh, niks hoor, Ben.” Het leek alsof ze haar lachen amper in kon houden. Ik haalde mijn schouders op en zette de overhoring voort. Tot mijn verbazing kwamen de antwoorden er ineens weer heel vlot uit. “Goedzo mutsje! Je kunt het wel,” zei ik bemoedigend. Als reactie kreeg ik weer een giechel en dat verbaasde me wel. Het viel me wel op dat mutsje steeds een beetje langs me heen keek en ook af en toe op haar tenen ging staan. Net alsof ze een specifieke houding aan wilde nemen of…
als door de bliksem getroffen draaide ik me om. Nog net zag ik een persoontje wegglippen, gewapend met een groot stuk karton. Mutsje proestte het uit en hield haar hand voor haar mond. Na haar een strenge blik toegeworpen te hebben, besloot ik de overhoring rustig voort te zetten. Alsof er niks was gebeurd. Ondertussen- mutsje wist weer alles- stond ik op en liep onopvallend richting de deur. Ik zag mutsje nog net verstarren en vreemde gebaren maken.
Met een ruk trok ik de deur open en tot mijn niet al te grote verbazing wankelde één van de dames naar binnen: ann. In haar handen een groot stuk karton en een dikke viltstift. Ze wist niet of ze moest lachen of huilen, toen ik haar bij haar oren pakte en naar binnen trok. Zij had op een groot bord de antwoorden opgeschreven op mijn vragen en steeds aan mutsje doorgegeven.
‘Ann Uitdager!!!’, ‘Mutsje!!’ Ik probeerde streng te kijken maar dat ging niet lukken, dat voelde ik wel. Ik proestte het uit van het lachen en moest mij aan mijn plexiglas paddle vasthouden om niet te vallen. De dames voelden zich opgelucht door mijn reactie en lachten met mij mee. Ik trok mijn gezicht in een plooi en zette beide dames in de hoek. ‘Hier blijven jullie staan tot ik jullie roep’. De twee wisten dat zij er niet zonder straf vanaf gingen komen. De lachen waren toch wat minder hard geworden. Ik riep Twan om orde te houden in de klas.Met uitzondering van madelon, die foutloos was gebleven, kregen zowel belle, annet en kitty om 17.00 een bezoekje aan mijn studeerkamer. Belle en annet kenden die kamer maar al te goed en schoven al naar de hoek toe. Ik pakte kitty bij een arm en legde haar vakkundig over de knie, het begon al natuurlijk te voelen met al die oefening die ik had gekregen. Zij friemelde als een gek om los te komen maar dat was onbegonnen werk. De haarborstel deed zijn werk en ik gaf haar voor het friemelen nog 15 met de grote paddle. De twee laatkomers ondergingen hun straf als professionals en met z’n drieën konden zij, met rode, pijnlijke billen, terug de vrijheid in.
Ik belde Twan en hij kwam met de twee dames aanzetten. Geen gegiechel dit keer toen zij binnenkwamen en het rietje zagen staan in de hoek.
Ik liet hen hun rokken en broekjes uitdoen en over het bureau buigen. Waar zij verwachten dat ik hen meteen ging slaan legde ik eerst omstandig uit tegen welke regels zij overtreden hadden.
Na een opwarming met mijn hand deed het rietje zijn werk. Mutsje en ann konden met een fors aantal strepen richting avondeten. En toch hoorde ik ze nog grinniken in de gang. Ik kon een glimlach niet onderdrukken.

Ben

Het weekeindeverhaal van Ben Franken deel 7 <!–[if !vml]–><!–[endif]–>
Het verhaal van mutsje

Hoe een weekend zo leuk kan zijn en je antwoord geeft op vele vragen.

Beste Ben en de groep hier mijn verslag van de zaterdagmiddag.

Had ik eerst mijn twijfels nog of ik wel zou gaan, maar het gevoel van spanning en het voor uit zicht van plezier hebben, overwon het van mijn twijfels. Immers veel van de dames kende ik van de chat en ik had het geluk ik kreeg een kamer toegedeeld samen met an en dat sprak mij helemaal aan. Ik en an kwamen bijna gelijk tijdig aan en hadden het genoegen om met meneer Ben samen een tijdje door te brengen voordat de andere kwamen.

De eerste dag verliep voor mij dan ook gelukkig zonder fouten en mijn billen werden daar door nog gespaard, maar ik wist van mijzelf dat daar wel verandering in zou komen. Immers ik ben een persoontje die graag actie onderneemt( ook heel erg graag in is voor een lolletje), maar meestal te laat in de gaten heeft wat voor gevolgen haar actie kan hebben.

Samen met an had ik het daar al over gehad en een paar van de andere dames weten dat ook en meneer Ben natuurlijk, die had ik daarover verteld zowel in de mailen en met het bellen. Hij had mij al gezegd:” Mij ontgaat niet veel en heb acties heel snel in de gaten en zal dan zelf actie ondernemen door je billen op te zoeken, je bent gewaarschuwd”.

Maar meestal( dat is ook een zwak punt van mij) sla ik goede raad in de wind en dat merkte ik dus de eerste keer in dat weekend toen an het antwoord niet wist in het klasje met de overhoring. Ik dacht hij staat toch met zijn rug naar de klas dan kan ik het wel voor zeggen, verkeerd gedacht dus, toen had ik al gewaarschuwd moeten zijn, dat hij inderdaad alles in de gaten heeft. De boodschap die hij via mijn billen gaf met de haarbostel, had bij mij het gezegde moeten oproepen, een gewaarschuwd mens telt voor twee. Maar dat was dus niet.

Dat werd die middag dus duidelijk, wij kregen allemaal een opdracht om die uit het hoofd te leren en daar zou om vier uur een overhoring op volgen. Nu weet meneer Ben ook dat ik daar een greuwelijke hekel aan heb, ik ben te bang om fouten te maken en dat ik dan niet uit mijn woorden kan komen. Ik had het daarmee an over en er ontwikkelde een plan, an vond het zo tof dat ik haar had geholpen om voor te zeggen en daar voor een pak op mijn billen had gehad, zij mij nu zou helpen. Het plannetje was zo gemaakt en het zou goed verlopen zijn als ik mijn lachen in had kunnen houden.

An zou mij helpen door de antwoorden op een groot karton op te schrijven en het dan voor het raam in de deur zou houden meneer Ben zou immer toch met zijn rug naar de deur zitten. Maar zoals ik al zei, ben ik nogal een lachbekje en kan moeilijk stil staan en dan moest ik nog langs hem heen kijken. Ik stond dan ook te wiebelen en meneer Ben vroeg al aan mij is er iets mutsje, ik zei natuurlijk:”Nee hoor meneer Ben”, maar klonk dus niet overtuigend dat zou even later blijken.

Hij ging eerst door met de overhoring mag zag mij opeens kijken naar het raam, hij zag net nog iemand wegduiken denk ik, hij bleef door praten, maar stond ondertussen op. Ik schrok maar kon an niet waarschuwen want die zat achter het stuk karton en toen ze het zag was het te laat. De deur werd open getrokken en an tuimelde binnen, meneer Ben trok aan haar oor omhoog en zei:” ( hij kon zijn lachen niet houden en viel bijna), maar de lachbui was zo voorbij en zei:” Alle twee in de hoek, ik hou mij dadelijk met jullie bezig”. Hij riep Twan en zei:” Let jij maar even op deze dames, dan ga ik mij even bezig houden met de rest”.

Daar stonden wij dan met zijn tweeën en opeens was het niet meer zo leuk, we hadden alle twee onze eigen gedachten, maar wisten beiden, dat het straks niet zo prettig zou zijn. Twan merkte dat een deed er nog een duitje bovenop en zei:” geen een van de dames zou nu in jullie schoenen willen staan denk ik, jullie billen zullen dadelijk een heel ander kleurtje hebben. Hij moest lachen om onze benauwde gezichten.

Meneer Ben belde Twan, dat hij het tweetal naar zijn studeerkamer kon brengen, wij kwamen binnen en mij oog viel al gelijk op het rietje dat in de hoek stond, an keek ook benauwd. Meneer Ben was erg boos en zei:” Rokjes en onderbroeken uit en over mijn bureau”. Daar lagen wij dan en hoopte alle twee dat het snel voorbij was, maar meneer Ben had daar andere gedachten over. Hij gaf an en mij een preek van hier tot Tokio, hadden wij nu echt gedacht, dat dit zou lukken, hij had al in de gaten dat wij een plannetje uit aan broeden waren onder het leren. Hij wist van de onzekerheid van mutsje, bang om te falen had ik meer tijd erin gestoken om mijn opdracht te leren, was het heus wel goed gekomen. En hij had heus wel in de gaten gehad, dat an, mutsje wilde steunen voor haar hulp met het voorzeggen.

Hij zei:” Ik heb hier twee dwazen meiden liggen, die zullen voelen dat met meneer Ben niet te spotten valt, immers de regels zijn er niet voor niets en gehoorzamen zouden ze. Eerst werden mijn billen met de hand goed rood gemaakt en daarna die van an. Hij liet mij het rietje pakken en het hem overhandigen( ik rilde immers ik had meneer Ben gezegd dat ik bang ben voor het rietje) om en om kwam het rietje op de billen van an en mij terecht. Hij liet zowel an als mij meetellen en zeggen dank je wel meneer Ben. Bij niet meetellen, telde de slag niet, je hebt heelveel moeite ermee om te tellen en dan het gevraagde te zeggen, maar zowel an als ik hadden geen zin in meer. Bij de 25 slag stopte hij, liet an en mij zich aankleden en troosten an en mij toen. Hij zei:” an en mutsje denk in het gevolg erbij na ik heb ook ogen in mijn rug, je moet nu toch wel weten, dat ik alles zie, daarmee was het afgelopen. Mijn billen deden goed zeer maar het gaf ook weer een gevoel van opluchting, meneer Ben is streng maar rechtvaardig samen met an liepen wij naar de andere maar konden het toch niet naar laten om er om te lachen, het was best tof om zo een grap uit te halen.

mutsje

Het weekeindeverhaal van Ben Franken deel 8 <!–[if !vml]–><!–[endif]–>
Het verhaal van Belle (dorine)

Al zo lang ik me kan herinneren hebben straf en slaag mij eindeloos gefascineerd. Niet alleen fantaseerde ik er heel veel over, ook vroeg ik soms vriendjes het hemd van het lijf over straf die ze thuis kregen…Ja, en dan dus heus niet straf of slaag, zodat je botten zouden breken of je blijvend letsel eraan over zou houden. Maar gewoon: gestraft en getuchtigd worden omdat je iets verkeerds had gedaan, moeten gehoorzamen aan iemand die streng is, maar wel het beste met je voor heeft.
Heen en weer geslingerd werd ik tussen het verlangen naar eens een heus pak op mijn billen te beleven en de angst en de schaamt hiervoor. Ik was toch zeker gek omdat ik hier zo veel over dacht? Toen ik het internet ontdekte, zag ik vele plaatjes, las verhalen en werd lid van allerlei groepen. Nooit kwam het tot actie. Ik was voorzichtig, en terecht, maar het verlangen bleef knagen. Zo was ik ook een blauwe maandag lid van de msn-groep over de knie, maar ik melde me in een opwelling weer af: zo veel mensen die ineens iets met je willen. Slaan ja. Maar waar is de zorg? Zoek ik dit eigenlijk wel?
Toch bleef er iets uit deze groep in mijn geheugen hangen: an offer you can’t refuse…het mailtje met het bewuste aanbod had ik bewaard, haast stiekem. Ik voelde me haast betrapt toen madelon, met wie ik inmiddels een leuk emailcontact had, mij erop aansprak: “Zeg, ga jij ook mee met Ben?” Gelukkig zag ze niet hoe ik rood werd als een biet. We raakten aan de praat over het weekend. Madelon had zelf veel contact met Ben, via mail weliswaar, maar erg leuk. “Hij lijkt me zo’n gladjakker, een verwend rijkelooskindje met een jakoelsie.” Zei ik nog, maar volgens madelon was hij veel meer dan dat: ok, een beetje een playboy, maar wel een doortastende, en ook zo zorgzaam en oprecht geïnteresseerd. “Het gaat hem heus niet alleen om je billen, hoor,” wist madelon mij te vertellen.
Om een lang verhaal kort te maken: na eindeloos wikken en wegen en heeeeeel veel mailen met Ben (die inderdaad reuze meeviel!) besloot ik me aan te melden. Bij Ben voelde ik me zo op mijn gemak, heel raar, ik voelde me gewoon begrepen. Bovendien was het natuurlijk een loeispannend idee om eens echt zo’n weekend mee te maken: “gegarrandeerd niet slaagvrij” , zoals Ben het uitdrukte. “Triggerend,” zoals madelon het noemde.

De vrijdag van het vertrek brak aan. Inmiddels had ik een uitgebreide routebeschrijving, informatie over de villa van Ben en foto’s van Ben, zijn assistent Twan en alle meiden ontvangen. Zo ging het allemaal een beetje leven. Met diverse meiden had ik al mailcontact gehad, onder andere over de regels, die ons waren toegestuurd. Ik kreeg er pijn in mijn buik van toen ik ze las. En niet alleen van angst, maar ook een beetje van het lachen en van de spanning. De regel over het niet hoesten zonder toestemming vond ik helemaal raar, maar goed: we zouden zien. Die Ben leek me meer een type voor twee regels: regel 1: Ben is de baas; regel 2: als Ben niet de baas is, zie regel 1!!
Hoewel ik vertrouwen had gekregen in Ben en in de hele organisatie van het weekend, bekroop de angst mij toen ik eenmaal in de trein zat. Ik had mijn eetlust al dagen verloren, had het huiswerk voor het klasje amper kunnen leren (geen concentratie) en begon ernstig aan mijn eigen gezonde verstand te twijfelen. Zoals zo vaak werd ik heen en weer geslingerd: ik wilde wel, maar ik wilde niet!!
Nagelbijtend zat ik in de trein, niet in staat tot veel anders, toen ik ineens op mijn schouder getikt werd. Geschrokken keek ik om en staarde in een gezicht dat me bekend voorkwam, maar waarvan? Ineens wist ik het weer, het was één van de meiden die ik op de foto’s van Ben had gezien: annet! Opgelucht sprong ik op en vloog ik haar om de hals. Met annet had ik een bijzonder goed mailcontact gehad. Zij was net zo’n ongelooflijke twijfelkont als ik. Ze zag net als ik overal bezwaren en wilde toch. Ze wilde net als ik wel, maar ze wilde niet! Ik begreep haar zo goed.
Verhit raakten we in gesprek. Annet zag mijn afgekloven nagels en begreep meteen waar ik mee zat: “Je wilt niet, he?” zei ze terwijl ze een arm om me heen sloeg. “Nou, eh, ach…” stamelde ik, “ik wil wel…maar…ik weet niet, annet, we lijken wel gek dat we hier naartoe gaan. Ik durf gewoon niet meer!!” en ik barstte in tranen uit. Meestal was ik de dapperste van ons twee, hoewel we allebei geen ervaring hadden. Deze keer was het annet die mij moest troosten, maar zelf ook opvallend op haar lip zat te bijten en met haar handen aan haar jas wriemelde. “Zullen we doorrijden naar Parijs? “Grapte ze en hoopvol keek ik haar aan. “Daar krijgen we spijt van joh. Nee, we moeten gaan.”
Dat was ons besluit en enige tijd zaten we rustig en een beetje opgelucht naast elkaar in de trein: dit was wat we wilden, dit was voorbereid, dit was doorgesproken. Doorzetten nu.

Deze prettige gemoedstoestand hield aan totdat we op het station van onze bestemming aankwamen. Nu werd het wel heel echt, zeker toen we een bekend mannengezicht zagen opdoemen op het perron: Twan!! Jeemig, die was al aardig uit de kluiten gewassen, of in elk geval: zag er al streng uit voor een assistent. Op de foto leek hij minder bedreigend. Wat moest Ben dan wel niet zijn??
Annet zuchtte en stond op om uit te stappen: “kom belle, op hoop van zege.”
In een opwelling pakte ik haar arm en trok haar opzij toen we eenmaal op het perron stonden. Twan had ons nog niet gezien en annet en ik stonden nu achter een kiosk op het perron: “kom, we nemen een taxi.”Een beetje verbaasd, maar toch wel vrolijk giechelend volgde annet mij. Wat was ik ineens doortastend! Ik duwde haar in een gereedstaande auto die ik naar het centrum stuurde. Wist ik veel waar ik heen wilde! Weg van hier! Weg van alles wat te maken had met …met….ik slikte en durfde het al niet meer uit te spreken, zelfs niet in gedachten.

Die avond zaten we op een hotel, één van de vele, kleurloze hotels die dit stadje telde. Het had ons een beste duit gekost, ook nog. Eerst de taxi, toen een kamer boeken, wat eten, nog even de kroeg in: opgelucht en volledig uitgelaten als we waren. Een fles wijn soldaat gemaakt en nu moe en ineens weer helder op onze hotelkamer. Annet liet zich op het bed vallen, genietend: “toffe ideeën heb jij, belle!! Zullen we nog een fles wijn…”
“Nee, annet, laat me nu maar.” Zei ik kortaf. Ik was moe, ik wilde alleen nog slapen, niet meer nadenken. Slapen.

Ik viel in een droomloze slaap en werd vroeg in de ochtend wakker, niet wetend wat er ook alweer gebeurd was. Annet stond naast mijn bed, huilend trok ze aan mijn pyama: “belle, ik kan niet meer slapen. Ik voel me zo schuldig. We zijn helemaal vergeten Ben af te bellen!”
Meteen stond ik naast mijn bed: zo druk waren we geweest met ons eigen gevoel dat we er geen seconde aan hadden gedacht dat mensen ongerust over ons konden zijn. Mijn hoofd deed zeer van de goedkope wijn en ik wreef in mijn ogen. Ineens zag ik de lol niet meer in van onze onbezonnen actie: hadden we eindelijk de kans om…en nu dit.
Annet stelde voor om Ben te bellen en alles uit te leggen. Beter nu eerlijk zijn en alles opbiechten dan voorgoed het contact met hem en de andere meiden te verliezen. Bovendien: wat als hij ons zou gaan zoeken? Of als hij dacht dat we gewoon niet op waren komen dagen?
We bleven nog een tijdje in bed liggen om te overleggen wat we het beste konden doen. Nu bellen was geen optie, veel te vroeg. Naar huis gaan? En dan? We zouden toch eens moeten bellen om uit te leggen hoe alles in elkaar stak…
Het werd zeven uur, acht uur en nog lagen we daar. Negen uur…ik schudde annet, die toch weer in slaap gevallen was, wakker. Zo goed en zo kwaad als het ging douchten we en kleedden we ons aan. We probeerden er zo fris mogelijk uit te zien, maar het was onmogelijk de wallen onder onze ogen – rood van het huilen – over het hoofd te zien. Veel water drinken, ademhalen…en bellen. Hoewel annet ook een schijtluis is, net als ik, moet ik haar nageven dat zij de dapperste was van ons twee: ze belde Ben. Eerst kreeg ze Twan aan de lijn, die zijn lachen haast niet in leek te kunnen houden. Hij zei opgelucht te zijn iets van ons te horen. Hij had voor niks op het perron gestaan. Ik hoorde annet zachtjes ‘sorry Twan’ zeggen en daarna was er stilte. Een donkere stem, ik zag annets spieren aanspannen. Onwillekeurig raakte ik mijn nog maagdelijke billen aan, onder mijn nette rokje: Ben. “Ben, met annet, het spijt me, belle en ik…we waren ineens bang, we hebben een taxi genomen…sorry, he, het was niet echt handig..” stilte “nee, echt, het spijt ons allebei, het was heel stom ja, nee, heel erg stom.”annet zuchtte en ik had het met haar te doen en was trots op haar: wat een heldin! Ze noemde de naam van ons hotel en herhaalde dat het ons speet. Ze gaf de telefoon aan mij, hoewel ik een afwerend gebaar maakte. Ik moest hem wel aannemen en hoorde een donkere stem aan de andere kant zeggen: “Twan komt jullie halen en dan meteen in mijn studeerkamer!” “Ja, Ben” fluisterden we beiden zachtjes en toen werd de verbinding verbroken.
Met lood in de schoenen maakten we ons klaar voor vertrek. We hadden weliswaar fantasieën over straf, maar nu werd het wel héél echt. We voelden ons schuldig en zagen als een berg op tegen hetgeen ons te wachten stond.
Twan zei weinig en leverde ons af bij het studeervertrek van het imposante huis. Diep onder de indruk en heel erg timide wachtten we in de studeerkamer op wat onze eerste real life ontmoeting met Ben zou worden. Geen goed begin, nee, bepaald niet.
De man die na 10 eindeloze minuten binnenkwam voldeed erg aan het beeld dat ik van Ben had: groot en sterk, donkerharig, strak in het pak, met donkere ogen die nu heel erg boos keken, hij had een strenge frons op zijn voorhoofd. Ik kromp in elkaar.
Hij liet er geen gras over groeien: ik moest de gordijnen dicht doen en annet werd naar hem toe gecommandeerd. Heel volgzaam ging ze over zijn knie liggen, alsof het de normaalste zaak van de wereld was. Het ging ook allemaal erg natuurlijk: het afstropen van haar onderbroek en het optillen van het rokje, het heftige slaan op haar blote billen, de donkerrode kleur met blauwe plekjes die ontstonden. Als versteend keek ik toe, onzeker en bang, maar ook gefascineerd door het schouwspel. Bens strenge woorden over bezorgdheid en onverantwoordelijk gedrag en ‘absoluut hadden moeten bellen’ troffen me diep van binnen. Het klonk alsof hij zich echt zorgen had gemaakt. Straf was wel op zijn plaats, eigenlijk vond ik dat ook wel. Bijna merkte ik niet dat annet op haar voeten werd gezet en dat Ben mij wenkte. Ik liep op hem af om in ontvangst te nemen wat onvermijdelijk was. Zelfs deed ik mijn onderbroek al omlaag, voordat ik ging liggen. Ineens was het niet raar meer. Ineens was het gewoon zoals het was en het klopte. Of betergezegd: het sloeg en ook behoorlijk hard. Ik weet niet eens meer hoe het voelde en of het erg pijn deed. Ik weet alleen nog dat ik even later naast annet over een bureau gebogen lag, beiden nog met ontbloot achterste, mijn billen vast net zo rood als die van haar. Of we wilden blijven voor het weekeinde, hoorde ik Ben vragen. Zijn stem klonk al wat milder, of verbeeldde ik me dat? Ik knikte, zonder na te denken: zeker wilde ik blijven. De twintig slagen met het rietje die volgden voor ons beiden sneden in mijn huid. Dit was heftig voor een eerste keer. Ondanks mezelf kreunde ik en kon nauwelijks recht blijven staan. Na afloop mochten we opstaan. Ben omhelsde ons één voor één. De frons op zijn voorhoofd was verdwenen, maar hij keek nog ernstig. “Het is nu voorbij, maar gedraag je verder dit weekend, dames!” Weer knikten we. We werden overgedragen aan Twan die ons naar onze kamer bracht. Toen hij wegging bekeken we, nog steeds onder de indruk, onze gehavende billen in de spiegel. Beiden waren we opgelucht dat we toch hadden doorgezet. De binnenkomst was moeilijk geweest, maar we hadden het gered. Twintig minuten later schoven we, opgefrist en wel, aan bij het lunch die in de riante eetkamer werd geserveerd, temidden van het rumoer van zes meiden.

belle

Het weekeindeverhaal van Ben Franken deel 9 <!–[if !vml]–><!–[endif]–>
Zaterdagavond Ben

‘Dames, dames, ff luisteren a.u.b.’ Ik probeerde boven het rumoer uit te komen van zes kwetterende stemmen. ‘Ik heb wat mee te delen; Twan zal ons gaan verlaten en ik zal drie teams indelen die samen voor het avondeten gaan zorgen. Er is genoeg in de keuken om wat leuks te gaan brouwen. Kitty en belle, jullie zorgen voor het voorgerecht. Ann en madelon; het hoofdgerecht. En ja, madelon, ik weet dat je het kunt!!! Mutsje en annet; ik verwacht een spectaculair toetje van jullie. Iedere groep heeft 1 uur de tijd. Start over 15 minuten.’
Twan kwam nog even gedag zeggen en niet lang daarna was ik de enige man in huis. De tweetallen gingen aan het werk en ik ging nog even mijn mail checken. Ik zat rustig in mijn werkkamer met een muziekje aan. De klok tikte rustig door en ik keek uit over het bosrijke landschap met de heuvels. Ruw werd ik gestoord door de ringtone van mijn mobieltje, mijn gsm, zoals ze in Vlaanderen zeggen..
Tot mijn verbazing hoorde ik de stem van loelle met een hoop ruis op de achtergrond. Zij stond op een station; ik hoorde duidelijk iets omroepen op de achtergrond. ‘Wat zeg je?’ riep ik in de telefoon.
Loelle wilde ook komen, zij had na de chat haar moed bij elkaar geschraapt en was op de trein gestapt. Vanavond om 20.30 zou zij op station Maastricht aankomen en vroeg of zij nog mocht komen. Natuurlijk had ik daar geen bezwaar tegen maar ik baalde van de praktische consequenties. Ik zou, doordat Twan er niet meer was, naar Maastricht moeten karren en weer terug. De treinverbindingen naar het zuiden zijn immers enorm slecht en ik wilde haar niet aandoen dat zij de hele avond vruchteloos aan het rijden was. Na het eten zou ik twee uur kwijt zijn met heen en weer gaan.
Ik sprak af met loelle waar zij zou gaan staan en ik liep naar de keuken. Iedereen kreeg de gsm even en sprak met haar. De dames waren lekker aan het kokkerellen geslagen en het was een geordende chaos in de keuken. Overal lagen etenswaren en het rook al lekker naar de avondmaaltijd.
‘Uhh, Ben?’ Kitty maakte mij wakker uit mijn observatie. ‘Ja, Kitty?’. Kitty wilde loelle ophalen in Maastricht en vroeg mij om toestemming. Zij vertelde dat zij al langer contact hadden met chatten en mailen en dat zij het zo zonde had gevonden dat loelle niet had gedurfd te komen. Ik gaf Kitty de sleutels van de snelle auto, zo zouden ze lekker snel terug zijn. Kitty leek blij dat zij niet verder hoefde te kokkerellen stoof weg; zo zou ze wel veel te vroeg in Maastricht zijn, maar alla. Ik nam Kitty’s plek in in de keuken en grapte met madelon: ‘Straks staat liz ook nog op de stoep; het moet niet gekker worden’.
Het eten was 1 heerlijke chaos van geuren, smaken en iedereen lag lekker onderuit terwijl de afwasmachine zijn werk deed. De keuken blonk weer dankzij ann en mutsje.
Het geknerp van grind waarschuwde mij dat er mensen aankwamen. Deuren sloegen open en ik liep naar de voordeur. Kitty en loelle liepen naar binnen. Zij zagen er wat verhit uit alletwee. ‘Jullie zijn vroeg’ zei ik terwijl ik op mijn horloge keek. ‘Ja, loelle had een trein eerder en ik kon haar al in Weert oppikken.’. Als dat maar geen verkeersbonnen zou opleveren, dacht ik. Maar dan zou ik Kitty wel weten te vinden. Ik glimlachte en begroette loelle hartelijk. Ik begeleidde haar naar de kamer met het haardvuur waar de rest zat. Met een klapje op haar billen liet ik haar naar binnen gaan, zij draalde wat en gaf een zenuwachtige indruk. Zij slaakte een kreetje en ik keek verbaasd. Het was maar een licht klapje geweest. Kitty liep na haar de kamer binnen en grinsde mij in het voorbijgaan toe. ‘Lekker gereden?’ zei ik. ‘Wauw’zei ze alleen en lachte.
De hele gang behalve loelle ging zich klaar maken voor de avondwandeling. Ik legde loelle de huisregels uit en gaf deze haar om uit haar hoofd te leren. Ik zei haar toe haar te overhoren als wij terug waren. Zij schoof wat op haar stoel en keek benauwd. ‘Kom, loelle, zo erg zal het ook weer niet zijn’ Ik legde mijn hand op haar schouder en we zaten even dicht bij elkaar.
De wandeling was heerlijk, het was koud maar helder. We hoefden maar twee keer te stoppen om even ann en mutsje aan te sporen wat harder te lopen. Die giechelden alleen maar achteraan. Gelukkig had ik een tawse meegenomen dus die dames liepen seffens wel door. Na een uur kwamen we thuis en loelle had haar weg naar de keuken gevonden; er stond heerlijk warme chocomel klaar.
Loelle en ik gingen spoedig daarna naar mijn studeerkamer en ik overhoorde haar. Zij maakte een zenuwachtige indruk en er waren wat slordigheidsfouten in haar antwoorden geslopen. Ik sommeerde haar over de knie te komen liggen en gaf haar een pak slaag op haar onderbroek. Zij friemelde en kermde. Ik deed haar onderbroek omlaag en moest tot de conclusie komen dat ik niet de eerste was geweest die deze dame onder handen had genomen recentelijk. Ik sloeg haar nog even door en liet haar even bijkomen op mijn schoot. Zij hing tegen mij aan en zuchtte wat. Ik hielp haar met haar kleding en wij gingen terug naar beneden.
Het werd nog een leuke avond tot in de late uurtjes.

Ben

Het weekeindeverhaal van Ben Franken deel 10

Zaterdagavond door Kitty

Wat is er al een hoop gebeurd dit weekend. Ook ik aarzelde in eerste instantie of ik wel mee zou gaan. Ik heb zelfs zolang geaarzeld dat mijn kans al voorbij was gegaan en het weekend vol zat. Maar gelukkig zei er eentje af en kon ik alsnog mee. Ik heb heel erg mijn best gedaan mijn goede vriendin loelle over te halen om samen met mij te gaan, maar dan wilde ze weer wel en dan weer niet. Uiteindelijk had ze toegezegd en ik zou haar de bewuste dag afhalen van de trein. Ze zou vroeg komen zodat we nog wat konden winkelen voor we naar Ben zijn stulpje af zouden reizen. Ik zou haar afhalen van het station toen. Goh, wat was dat een vervelende dag als ik daar aan terugdenk. Ik heb echt uren staan wachten op dat station. De trein waar ze in zou zitten, nou wie er ook utistapte geen loelle. Ik heb geprobeerd haar te bellen op haar mobiel, maar ik kreeg niets anders dan voicemail. Ik weet niet meer hoe vaak ik een boodschap heb ingesproken, en nooit antwoord gekregen.

Wat moest ik doen. Weggaan wilde ik niet, want stel dat ze in de volgende trein zat en ik was er niet meer, dat wilde ik haar niet aandoen. En ik maar bellen en steeds weer voicemal. Ik was onderhand in alle staten en wist niet meer wat te doen. Drie treinen waren inmiddels al langsgekomen en nog steeds geen glimp van loelle. Weer gebeld nog steeds voicemail. Ik begon me zo’n zorgen te maken dat mijn hart op hol sloeg en ik tranen nauwelijks kon bedwingen. Was ze ontvoerd? Vermoord? Moest ik de politie bellen? De meest vreselijke scenario’s werden gevormd in mijn overbezorgde hoofd.

Net op het moment dat ik het echt niet meer trok en mijn mobiel pakte om het infonummer van de politie te bellen ging mijn telefoon. Een mij onbekend nummer, maar goed je weet maar nooit. Ik nam op en noemde mijn naam. ‘Kitty?’ Klonk een mij onbekende stem, ze vertelde dat ze karin heette en een vriendin was van loelle. Ze vertelde mij dat loelle niet kwam omdat ze zich had bedacht. Dus ik hoefde niet op haar te wachten. Toen ik vroeg of ik loelle zelf aan de telefoon kon krijgen werd mij doodleuk verteld dat dat niet mogelijk was omdat ze was gaan statten met een andere vriendin en er nu dus niet was en aan haar gevraagd had of ik kitty even wilde afbellen. Hierna hing ze na een korte groet en een succeswens op.

Waar mijn gevoel eerst was overspoeld door onzekerheid en bezorgdheid kwamen er nu golven van onbegrip en woede. Hoe kon ze zo bot zijn en me zo laten zitten. Ik had hier voor niets uren staan wachten terwijl zij doodleuk an het winkelen was en zich blijkbaar niet om mij bekommerde. Oh als ik die muts ooit in mijn handen zou krijgen dan zou ze nog wat beleven!!!!

Dat was even het gevoel dat ik had op die bewuste eerste dag. Je kunt je indenken hoe ik mij voelde toen loelle zaterdagavond dus alsnog doodleuk op kwam draven na een telefoontje aan Ben. Ben zou haar van het station in Maastricht halen. Dit moest ik zien te voorkomen, ik zou zelf die muts wel gaan halen. Voorzichtig stelde ik het voor aan Ben, en hij ging er op in. Hij gooide me de sleutels toe van zijn bolide of het de gewoonste zaak van de wereld was. Ik zette er goed de vaart in en racete naar Maastricht met in mijn hoofd boze plannen van wraak. Hier zal ze echt niet zomaar mee wegkomen dan kende ze kitty nog niet, zeker weten. Ik zal haar eens een goed lesje leren dat ze zo dus echt niet met mij om moet gaan. Reken maar dat ze het zal weten. En nog meer opjagende gedachten gingen door mijn hoofd. Dit zorgde ervoor dat de woede van de eerste dag weer hoog oplaaide bij mij. Ik trapte het gaspedaal nog maar eens goed in. Met grote snelheid raasde ik over de snelweg. FLITS!!!!!! O nee, een flitspaal! Jee hoe ga ik dat aan Ben uitleggen. Ik keek op de kilometerteller: 180 km per uur! Oei dit zal hij niet leuk gaan vinden. Nou ja, tegen de tijd dat hij de bon krijgt ben ik toch allang weer veilig thuis. Die bonnen komen toch niet zo snel, nee toch? Of wel? Ik moest wel even slikken bij de gedachte aan Ben zijn reactie als hij de bon zou ontvangen. Nou ja, als ik hem dan betaal zal hij het wel niet erg vinden. Of toch? Even was ik loelle vergeten door die stomme flitspaal. Maar goed, ik zette het van me af. Het zal wel loslopen allemaal. En concentreerde me weer op loelle.

Vrij snel arriveerde ik op het station. Ze stond al klaar en nadat ik uit de auto was gestapt zag ze me en kwam enthousias op me toe lopen. ‘Ha kitty, wat leuk dat jij me ophaalt”. Ik groette en kuste haar en zei dat ik het leuik vond dat ze alsnog gekomen was. Toen we in de auto stapte en wegreden hield ik mijn mond. Ik liet haar alle gelegenheid voor een excuus voor de eerste dag dat ze me zo had laten zitten. Maar nee, al wat er kwam geen excuus dus. Wel verhalen over hoe leuk ze gewinkeld had met haar vriendinnen wat ze allemaal gekocht had, wat voor leuke dingen ze allemaal had gedaan dit weekend enz. Maar geen een woord over de bewuste vrijdagavond. Ook vroeg ze geen een keer naar het weekend hoe ik het gehad had. Dit deed mijn woede en teleurstelling weer tot grote hoogte oplaaien en ik kon me niet langer inhouden. Ik zag dat er even verderop een parkeerplaats was en stuurde de auto er naartoe. De parkeerplaats was verlaten en ik parkeerde de auto helemaal achterin.
Loelle keek verbaast naar me en vroeg waarom we nu stopten. Ik vertelde haar dat ik nu stopte omdat ik wat met haar te bespreken had. Ik zag iets van zenuwachtigheid in haar gezicht nu en ze werd heel stil. Toen barste ik los. Alles wat mij dwars zat gooide ik haar voor de voeten. Een waterval van opgekropte woede storte zich over haar heen. Ze zei niets maar keek me alleen maar verbijsterd aan met haar grote ogen. In een opwelling pakte ik haar bij haar arm en trok haar over mijn knie in dezelfde beweging deed ik het portier aan mijn zijde open om ruimte te geven aan haar hoofd. Ik hield niet van halve maatregelen dus rukte ik de broek van haar billen, die gelukkig elastisch genoeg was en ook haar slip trok ik omlaag. Toen begon ik haar te slaan, zoals ik nog nooit iemand geslagen had. Tijdens het pak slaag schreewde ik haar nog eens toe hoe stom ze geweest is en hoe ongerust ik was. Hoe heeft ze dat nu kunnen doen en hoe heeft ze me zo kunnen laten zitten vrijdag. Mijn hand deed al gauw zeer van de harde klappen die ik haar gaf. Loelle was geschrokken van mijn actie en wrong zich in alle bochten en liet goed horen dat de klappen behoorlijk aankwamen. Toen mijn hand zo zeer deed dat ik het pak slaag niet voort kon zetten, ging ik opzoek naar een hulpmiddel want ik vond dat ze nog lang niet genoeg had gehad.

Ik opende het handschoenkastje en kijk eens aan, een kleine paddle. Tja in de auto van Ben kun je zoiets verwachten. Loelle snikte nu en dacht waarschijnlijk dat het pak slaag over was. Nou ze had zich vergist. Ik nam de paddle en haalde flink uit. Toen de eerste harde klap op haar billen landde gaf ze een gilletje van schrik. Nogmaals ging ik aardig te keer en ritmisch bewerkte ik haar billen met de paddle. Nog steeds liet ik mijn klappen vergezeld gaan door woorden die aardig aankwamen net als de klappen merkte ik. Ze bewoog als een gek en elke klap ging gepaard met een schreeuw. Toen begon ze om vergiffenis te smeken en te zeggen hoe het haar speet en dat ze stom was dat ze zoiets gedaan had en ze vroeg me keer op keer om op te houden. Mijn woede begon te zakken en maakte plaats voor medelijden. Ik hield op met slaan. Haar billen zagen er niet uit en waren donkerrood en hier en daar zag ik blauwe plekken van de paddle. Ik wreef haar zachtjes over haar billen en voelde hoe gloeiend ze waren. Ik voelde zelfs een beetje spijt dat ik haar zo hard geslagen had en bedacht me dat het eigenlijk niet goed is om te slaan als je zo boos bent. Loelle lag snikkend over mijn knieen en ik trok haar voorzichtig overeind. Toen ze overeind zat nam ik haar in mijn armen en knuffelde haar en zei haar dat het me speet dat ik zo hard voor haar was geweest maar dat ze ook zo stom was geweest en zo weinig aan me had gedacht die vrijdag. Ze knikte door haar snikken heen en gaf me helemaal gelijk. Het was ook stom van haar en ze had dat nooit moeten doen maar ze durfde zelf niet te bellen en haar vriendin was het in eerst instantie vergeten die had veel eerder moeten bellen en het was echt niet de bedoeling geweest dat ik zolang had moeten wachten.

Haar uitleg stemde mij wat milder en ik zei dat dat de zaak wel iets veranderde. Als haar vriendin meteen gebeld had dan had ik niet drie treinen voorbij hoeven laten gaan en had ik het gelijk geweten dat ze niet zou komen. Maar toch was het een hele slechte zaak dat ze zelf te laf was geweest om even te bellen en dat maakt voor mij het pak slaag toch wel verdiend. En diep van binnen had ik eigenlijk helemaal geen spijt.

Ik zei haar dat het nu weer goed was maar dat ik eigenlijk toch geen spijt had van het pak slaag wat ik haar gegeven had en dat ze dat hoe dan ook verdiend had. Ze was het helemaal met me eens en dat deed me goed. Ik knuffelde haar nog eens en het was weer helemaal goed tussen ons.
Ik starte de auto en we gingen weer op weg naar Ben. Het was niet ver meer dus even later waren we bij het landhuis. Loelle kon net als ik de eerste keer haar ogen niet geloven toen ze het huis zag. En haar mond viel open van verbazing.
Ben ontving ons allervriendelijkst en ik kon niet laten even naar hem te grijnzen vanwege mijn actie met loelle waar hij geen weet van had. Ik had niet verwacht dat hij er toch nog snel achter zou komen, want ook loelle belande dezelfde avond nog over zijn knie. Nou ik weet zeker dat er nog heel wat te zien was aan haar billen die avond, dus hij zal wel gedacht hebben. En bij loelle zal het pak slaag van Ben wel een beetje meer aangekomen zijn dan normaal.

Al met al was ik blij dat ze er was en ik was er van overtuigd dat we nog veel plezier zouden hebben samen. Als Ben zich tenminste een beetje in zou houden met zijn rietjes en andere zaken. Ik voelde me voldaan en tevreden, en daar heeft het pak slaag wat ik loelle gaf zeker aan bijgedragen, dat kan ik niet ontkennen en doe ik ook niet. Alleen hoop ik van harte dat de bon voor veel te hard rijden nog even wegblijft.

kitty