Onlangs las ik een boek met de titel ‘man/vrouw, min of meer’, over mensen die zich, op wat voor manier dan ook, niet thuis voelen in de categorie man of vrouw. ,

Ik dacht zo na over het fenomeen dat in het boek ook wordt besproken: je identificeren met een bepaalde rol of een bepaalde groep. Zoals man of vrouw. En ik realiseer me dat ik dat eigenlijk nooit zo had. Ik heb me nooit echt geïdentificeerd met dat soort categorieën. Zoals iemand ooit heel treffend zei: “Daar staan de mannen, daar de vrouwen en hier sta ik.” Als een observant.
Met welke groep voel ik me gewoon natuurlijk gezien verwant? En is dat voor andere  mensen echt heel anders dan hoe ik dat voel?

De eerste keer dat ik voelde dat een rol, een bepaald iets me als gegoten zat, heel natuurlijk, dat was het moederschap. Dat voelde natuurlijk, dat klopte, daar had ik gewoon vertrouwen in. Het klopte bij mijn binnenkant. Punt. Geen twijfel over mogelijk.
En ik voel ook verbondenheid met andere moeders. altijd gevoeld, een soort vanzelfsprekende solidariteit.

Zouden andere mensen dat ook hebben als het gaat om man zijn, vrouw zijn, hetero, homo of  bi zijn? Ik niet dus.

Ik heb dat, maar dat is wat anders, wel met Frank: ik voel dat we bij elkaar horen.
Maar dat is niet hetzelfde als dat ik denk: het is een heterorelatie, of: ik moet een relatie met een man. Dat is niet te veralgemeniseren denk ik. Voor mij niet tenminste.

Ik voel me sinds de relatie met hem heel erg thuis in het gevoel van onderdanigheid en noem mezelf dus sub of misschien breder: bdsm-er. Maar past die D/s jas me net zo goed en natuurlijk als het moederschap? Het is weerbarstigerer materie voor mijn gevoel, veel minder duidelijk en minder eenduidig waarover het gaat. Want bdsm is zo vreselijk breed. Ik merk wel dat het ‘hokje’ eigendom van Frank me erg goed past, het totale opgaan in hem, loslaten van verantwoordelijkheid, heel bewust omgaan met controlemechanismes in mezelf. Dat past bij mij en bij alles wat ik altijd al diep in mezelf heb gehad.

Het erkennen van mijn subkant was echt helemaal thuiskomen, gezien worden, weten dat dit bij me hoort. Maar toch is het anders dan het moederschap. Of ben ik nog niet zo ver dat ik werkelijk mijn instincten hierin volg?