Een procesverslag van een D/s relatie

We ontmoetten elkaar via icq, via mail. De eerste vraag van hem: “ Hoe lang heb jij onze afwijking al” en haar antwoord: “ Altijd al.” Het klikte, het klikte ongelofelijk. Het was alsof we gemaakt waren voor elkaar. Het gekke is dat het zo goed voelde omdat we over alles konden praten, grappen konden maken, serieus konden zijn. In een gastenboek van een site werd over en weer geschreven. In een discussiegroep op Yahoo werd gediscussieerd. Het was een kwestie van tijd voor we elkaar zouden ontmoeten. Waar je zou verwachten dat er meteen allerlei zaken zouden gebeuren, hebben we alleen gepraat, die avond, veel gepraat, tot diep in de nacht. Het was bijzonder om te kunnen praten over dingen die zo lang verborgen waren gebleven: fantasieën, schaamtes, het gevoel anders te zijn, spanning. Het was vriendschappelijk en heel anders dan andere contacten.

We hebben veel gespeeld die tijd, gespeeld met onze gevoelens, veel ontdekt. Elkaar beter leren kennen. In de weekeinden dat we elkaar ook lijfelijk zagen werd er binnen de context van het uitdagen, het maken van afspraken die afgerekend werden, geëxperimenteerd met straf en spanking. Binnen vaste grenzen, zonder afwijking. Het was duidelijk, vastomkaderd, veilig. Een goede omgeving om te spelen met de gevoelens en de technieken. Echte invloed in het leven van de ander was taboe, het mocht niet over ‘echte’ dingen gaan- ookal ging het ook toen heel diep. Ons woordgebruik was daaraan aangepast: je sprak niet over ‘onderdanigheid’, dat riekte naar slaafsheid, de deurmat. We ‘speelden een spel’ en het voelde goed dat zo te noemen. Immers, hoe echt mocht het zijn: iemand overheerst de ander, iemand slaat, bepaalt. Een ander geeft zich daar met graagte aan over, denkt nergens anders aan? Dat kan toch niet?? Waren het onze eigen normen die ons in de weg zaten? Want eigenlijk was het ‘absolute’ er altijd al, in ons allebei en in onze interactie. Wel degelijk echte invloed op echte dingen, op alle dingen. Allesomvattend.

Aanleidingen voor een sessie waren, wat we nu zouden omschrijven als, een legitimatie om het te kunnen doen, een go-ahead. Frank zei in het prille begin: “ ik moet groen licht krijgen”. Toestemming van de sub. We werden niet moe te benadrukken dat we, afgezien van de rol in de sessie, volkomen gelijkwaardig waren, sterke zelfstandige mensen.

Hij bleef benadrukken, bij herhaling en langer en vaker dan zij nodig en aangenaam vond, dat hij vrouwen niet als minderwaardig zag. Dat ze gelijk waren aan hem, hij geen superieur wezen was. Het woord Dominantie was taboe – daar kon je hem kwaad mee krijgen. Tegelijkertijd was hij bepalend aanwezig: regelde, sleurde haar mee op fietstochten, ‘ dwong’ haar het autorijden weer op te pakken, was aanwezig en zorgde voor haar op een manier die ze niet eerder zou hebben toegelaten. Hij was dominant. Punt. Maar het was niet zoals we dachten dat dat hoorde, of mocht. Misschien wilden we het niet zo zien of was het te vroeg.

De mensen om ons heen waren ook druk doende dit beeld in stand te houden, het was de norm van een subgroep. We beschermden onze pas verworven mogelijkheden. Woorden als , D/s, machtsafstand, 24/7, we moesten er niets van hebben. We hadden een duidelijk beeld dat dit ‘anders’ was, nep, alleen maar gericht op uiterlijkheden zoals een zweep of een leren broek, niets voor ons in elk geval. Misschien wel ongezond. Eigenlijk waren we zo druk bezig met onze hang naar acceptatie, dat we onophoudelijk grenzen trokken en daarmee anderen buitensloten.

We creërden een scherpe grens tussen de reguliere sm en wat wij noemden, de spanko wereld. We staarden ons blind op uitingsvormen. Een leren broek of bondage dat was anders, niets voor ons. Alsof dat verder ging, te ver. Alsof wat wij deden niet ook al elke vanilla grens over ging. Alsof hij niet snoeihard kon zijn in een sessie, elk verzet de grond in drukkend. Zij herinnert zich een moment dat hij haar hard sloeg met een cane en ze zei: “ Jeemig, zo krijg ik echt respect voor je!” Ze meende dat en hij lachte. Hoe hij haar masseerde en haar hoofd naar beneden drukte. Over haar beschikte en zij voelde dat het goed was. Maar zo spraken we dat niet uit. De sessies waren afgebakend, en duurden niet al te lang, er bleef veel tijd over om te praten, te wandelen, te fietsen, en elkaar goed te leren kennen.

De vaste kadering voelde in die tijd knus, veilig, en vooral passend.

Onze liefdesrelatie kwam later, maar voelde als een logische stap in het geheel. Toch ook verwarring: dit was zo anders, zo vriendschappelijk. En altijd zijn spot en humor, zijn lak aan alle etiketjes van internet en van de wereld. Zijn radicale eigengereidheid, zich nooit laten beïnvloeden, door wie dan ook. Hoorde dat wel zo? Zij was gekwetst in relaties met mannen, onzeker daarover. Was hij wel de juiste? Klopte dit? Hij nam initiatief en was overtuigd: wij zijn gemaakt voor elkaar. In die veiligheid en zekerheid van hem kon zij enige tijd wennen. Open staan en af en toe twijfelen.

We waren vast verankerd in een groep die veel met spanking deed, in het kader dat ons paste. We waren erg druk met het verder ontwikkelen van ons, en van onze relatie, de integratie met wat wij destijds noemden: onze afwijking. We chatten heel veel en waren erg actief betrokken bij een spankingsite en de mensen erachter. We deden veel nieuwe contacten op. In de weekeinden zagen we elkaar en groeiden naar elkaar toe. De weekdagen waren een opbouw naar het weekeinde. Prioriteit lag bij het dagelijks contact over internet, en het dagelijkse werk en studie was bijzaak. Eigenlijk was de hele wereld bijzaak. Een puberteit in te halen, leek het wel.

Binnen onze beleving deden we veel met strafsessies, spanking, in de hoek staan, schrijven van essays. Een subtiel – en soms helemaal niet subtiel- spel van uitdagen, elkaar waard zijn, genieten van elkaar. Verbale gevecht, preek, straf en weer goedmaken, knusheid. In het stuk punafilee, op de bladzijde ‘wetenschap’ staan grofweg de fasen van de beleving zoals we die praktiseerden. De nadruk op het gelijkwaardige daarnaast, op het zien van elkaar als partners, op het naar elkaar toegroeien als mens, het voelde juist op dat moment. En soms ook niet, want we begonnen te voelen dat gelijkwaardigheid voor ons onnatuurlijk was. Zijn eigenwijsheid was groot, altijd eigen lijn vasthouden. Had een ander zwepen en zwarte leren broek: hij had vliegenmeppers, badborstels en een spijkerbroek. Afzetten was het misschien wel: ik ben ik. Ik doe alles zoals ik het wil. Daarin zocht hij altijd het absolute op. Iemand zei: ” Frank wil altijd winnen”, zij herkende dat en het sprak haar enorm aan.

Na een korte tijd op en neer rijden werd het besluit genomen samen door te gaan, onder één dak. Er was geen ontkomen aan, dit was voorbestemd. We gingen samenwonen en waren druk met het inpakken, uitpakken, het huis op orde maken. En vooral het dagelijks leven op elkaar afstemmen, integreren.

We waren opeens 24/7, zeven dagen in de week bij elkaar. Maar dat betekende niet dat onze relatie al 24/7 was. Of dat we het zo zagen.

In een weekeinde bij elkaar maak je tijd voor elkaar, de gewone rompslomp gaat aan de kant. Dat komt door de week wel weer. Maar samenwonen is anders, je ziet elkaar dagelijks, je wordt met ieder detail van elkaar geconfronteerd. De dagelijkse beslommeringen vergen tijd, er moet zoveel gebeuren. En ja, je ziet alles van elkaar. En je zit ook dat beiden fouten maken, zaken vergeten, dingen heel goed doen. En langzaam begint het te knagen, een besef dat het model van sessies iets is dat niet meer past. Dat de sessies die vooral moeten gaan over dingen die triviaal zijn, dat de sessies die eerst zo’n goede legitimatie waren, hun tijd gehad hebben. We verzandden in onze vanilla leefwereld van regelzaken en beslommeringen. Wat eerst zo duidelijk leek te zijn bleek niet meer te voldoen. Hoe kun je iemand straffen voor een vergeten sleutel, als je net zelf net een bekeuring hebt gehad? Hoe kun je eigenlijk zo moeilijk doen over echt ongelijkwaardig zijn?

Het bouwen van een gezin, vooral als het opeens een gezin is geworden van meer dan twee personen, vergt een behoorlijke periode van heel veel investeren, jezelf ook leren opzij zetten. Investeren en niet meteen rendement ervan zien. Geen instant beloning. Leren aandacht te delen, agenda’s op elkaar af te stemmen, vaste routines te doorbreken. Het vrat zoveel dat je ’s avonds blij was op de bank te kunnen gaan zitten. Na zoveel vrijheid, vrijheid je dag in te delen, prioriteiten te stellen, uit te rusten, viel het zwaar zoveel te moeten bijstellen. Zij kwam bij hem wonen, liet alles achter, gaf zich letterlijk over. Voegde zich in een nieuwe situatie die soms onzeker was. Met hem als enige houvast en haar eigen doorzettingsvermogen en verstand. Ondanks zijn nadruk op gelijkwaardigheid was hij bepalender dan hij wilde toegeven, of zelfs inzag. Hij had zijn routines, wist hoe het was, was niet gemakkelijk te beїnvloeden. Beide koppig, leidde dat soms tot ruzie, woorden en afstemming. Eigenlijk deed hij altijd al wat hij wilde. En dat was goed en voelde goed. Maar soms was het schokkend en niet expliciet, moesten we wennen aan de eigen dominantie en onderdanigheid. Bepalend was hij ook in zorgzaamheid: er volledig voor gaan: alles of niets. Geen twijfel of het goed was, of hij dit wilde. Grenzenloos in waardering en vertrouwen in de toekomst. Zij bracht dingen ter sprake, verwoordde vaak als eerste dat er iets veranderd leek: kloppen onze beelden nog wel bij onze realiteit?

We zijn gelukkig blijven praten en hebben geprobeerd iets te ontwerpen dat passend was bij ons, bij onze situatie. Altijd hebben we gepraat, hielden we elkaar alert, stelden we vragen, schudden elkaar wakker. Sleur en langs elkaar heen leven waren voor ons niet acceptabel. In een notendop maakten we bewust een aantal omslagen. Wat we in eerste instantie overboord gooiden, was het uitgangspunt dat straf eigenlijk over triviale dingen moest gaan en er zeker geen echte emoties bij mochten komen. Waren we het daar wel mee eens en waarom eigenlijk?

We kwamen tot de ontdekking dat voor ons, echte emoties beter werkten, dat we intensere ervaringen opdeden. Een voorbeeld staat bij verhalen en heet ‘vertrouwen’. De strikte scheiding tussen straf en sex viel weg, een sessie kon ontaarden in passie. Iets dat daarvoor ondenkbaar was. Een zelfaangebrachte scheiding die onnatuurlijk aanvoelde. Hij als bepalende factor, soms ronduit ‘agressieve factor’ ook IN bed, gaf rust, logica en een gevoel van natuurlijkheid. Raar dat we dit eerst niet zo deden: alsof je pas met stapjes tegelijk je hele gevoel durft toe te laten.

In essentie gaven we de straffetish in ons leven de plek die het verdiende, het was niet iets dat zo goed was voor haar, wat zo goed hielp als correctie, het was iets wat we beiden in ons leven wilden, iets waar we beiden wat mee hadden en wat mee wilden. Eigenlijk wisten we dit al. Ging het nooit om die fiets die buiten stond of verwarming die niet was bijgevuld. Het ging om de daad in zichzelf: onze vorm van communicatie en onze vorm van liefde.

Dat besef leidde tot een verdieping. Het is ons ding, dit willen wij. Dat mondde ook uit in minder nadruk op sessies: afscheid van het sessiemodel. Zoeken naar continuїteit. D/s hadden we al, op weg naar 24/7.

Een andere omslag die goed voor ons gewerkt heeft is, is te benoemen wat wij zijn, en ernaar te gaan leven. Hij dominant, zij onderdanig, wij zijn er langzaam voor uit gekomen. Hebben langzaam geleerd dat we het zijn, en dat we het willen integegreren. Door er iets mee te doen doen we recht aan elkaar, aan onszelf, aan onze relatie. We zijn onszelf meer gaan integereren in het dagelijks leven, in hoe we ten opzichte van elkaar staan. En daar voelden we onszelf goed bij, het paste veel beter in elkaar. Het leek wel een tweede coming out. Het toestaan van deze gevoelens zonder de streng morele handremmen erop. Er ging wel heel wat tijd overheen voordat we het konden toestaan. In die tijd hebben we veel gepraat en ontdekt met elkaar. En opvallend weinig gehad aan internet, waar alleen de stereotypen overheersten. We waren veel minder actief in groepen en in chats, trokken ons terug in onze relatie. We wilden bezinning en ons niet laten bepalen door ‘wat hoort’. Teleurstelling in integriteit en zorgzaamheid van andere mensen die we als zielsverwanten hadden beschouwd, speelde een rol. We beseften dat we het moesten hebben van individuen, mensen. In welk hokje zij dan ook pasten. Afscheid van alle labels. De geboorte van de F/d-relatie.