Punafilee: de punafilie gefileerd.

aanleiding

De discussie over sadisme binnen dwwd bracht me aan het denken over hetgeen ons bindt. Eigenlijk zeggen we veel hetzelfde, er is geen sadisme zonder context. We hebben een beleving binnen strakke lijnen. Iedereen kan meteen weten wat goed is, goed voelt en wat niet. Onze punafilie (het wat wij hebben en met straf en zo) is strak omkaderd. Ik heb geprobeerd deze kaders in beeld te brengen en de varianten erin te schetsen. Zo blijkt naar mij mening ook de fun en de lifestyle spanko dichter bij elkaar te staan dan je denkt.

 fasen

Onderstaand zijn een aantal fasen omschreven. Haal een fase uit het gebeuren en het ‘voelt’ niet meer als dwwd. Iets is uit de context, en klopt niet meer. Het heeft dan wel ermee te maken, maar het is het niet in de pure vorm. Ik gebruik ook met opzet niet het woord spanking, omdat dat dat letterlijk het slaan op billen betekent. En zou het alleen neerkomen op het slaan op billen (onder het motto: ” ik. jij, wij meppen?”) doet het geen recht aan dwwd. En als anderen dwwd anders definiëren dan is het onderstaande dwzd en geen punafilie.

Ik sta graag open voor een discussie naar aanleiding van dit stuk, wat ik al een hele tijd had willen schrijven trouwens, als het beter kan dan hoor ik het wel.

De Punafasen

Puna 0 (de omkadering)

Er bestaat tussen twee mensen een bepaalde relatie. De één heeft gevoelens bij het ondergaan van straf, de ander heeft gevoelens bij het uitdelen van straf. Dieper op gevoelsnivo heeft de ene partij een gevoel bij het doorzien worden door iemand die het aankan, die gerespecteerd wordt, die het vertrouwen geniet. Heeft een gevoel bij het op momenten klein kunnen zijn, op hun plaats gezet, bekeken en gestraft, gecorrigeerd. Wil daarbij de kracht van de ander voelen. De andere partij is daarbij cruciaal, die moet aan behoorlijk strakke eisen voldoen, anders werkt het niet. De andere partij heeft veel met intens omgaan met de ene partij, heeft veel interesse en vraagt graag door, wil graag een rol spelen in het leven van de ander. Heeft veel met straf en kijkt met genoegen hoe de ander erop reageert. Heeft ook veel met het voltrekken en alle fasen van de punafilie. Heeft daarin graag de touwtjes in handen.

Er is op een bepaald moment, binnen bepaalde kaders, besloten wat met beider gevoelens, beleving te doen, met elkaar. Er ligt een overeenkomst, en zoals bij overeenkomsten zijn bij de een de kaders wat strakker omlijnd dan bij de ander.

Puna 1 (de aanleiding)

Tussen beide partijen liggen afspraken, strakker, of minder strak. Een ruim spectrum, of een vast omkaderd spectrum. Zo zal het bij mensen in een vaste relatie anders zijn vormgegeven dan bij mensen die beiden een vanilla partner hebben. Bij het ene koppel liggen de afspraken meer op het vlak van gevoelens ( het niet vertrouwen, het afstoten van elkaar), bij de ander meer op het gebied van een omkaderde afspraak (bijvoorbeeld het behalen van cijfers, het op tijd komen, etc.). Er liggen ooit afspraken, dat is cruciaal. Ook de afspraak dat het om alles kan gaan is in essentie een afspraak. Een aanleiding is meer bruikbaar als het echte gevoelens van schuld, balen van oproept. Ook als de gevolgen van een actie groter zijn dan verwacht is dit een grotere trigger. De aanleiding doet er niet toe, de gevolgen wel. Als voorbeeld kun je stellen dat er een afspraak ligt rondom het krijgen van bekeuringen wegen te hard rijden. Dat kan een heel veilige afspraak zijn, die weinig gevoelens oproept. Er ligt een bekeuring, en daar zijn afspraken over. Daar krijgt je straf voor, je schrijft het bedrag af van je rekening en het leven gaat door. Als nou diezelfde bekeuring ervoor zorgt dat een broodnodige aanschaf niet kan gebeuren, heb je een ander gevoel bij de bekeuring. Het balen gehalte is groter, je voelt je echt rot, schuldig. Er is een andere voedingsbodem. Een toon is gezet.

Puna 2 (de ontdekking)

Het feit wordt ontdekt, opgemerkt, opgebiecht, het komt in de openbaarheid. De manier kan verschillen, het resultaat is hetzelfde. In sommige relaties wordt iets bijgehouden door de een of de ander, in andere relaties is het minder zichtbaar. Er is wat gebeurd en dat is voor beide partijen aanleiding. Er wordt meteen overgegaan tot de volgende fasen of een afspraak gemaakt. In ieder geval is ook duidelijk dat de gevende partij hier aanleiding in ziet om verder te gaan. Het feit, en daarmee de krijgende partij, wordt serieus genomen. De laatste partij voelt zich betrapt, maar ook gezien.

Er kunnen specifieke afspraken gemaakt worden over de verdere afhandeling.

Puna 3 (Prelude)

De partijen komen samen. Er kunnen afspraken zijn over presentatie, houdingen, omgangsvormen, kleding etc. Er kunnen bewijzen worden gepresenteerd en de gevende partij legt verbaal uit waarom de straf op zijn plaats is. De krijgende partij hoort aan en antwoordt. Dit verbale gevecht kan uitgebreid plaatsvinden en stopt pas als de gevende partij het punt heeft uitgelegd en de juiste toon is gezet, de krijgende partij is schuldbewust en weet wat er gaat komen. Deze verbale krachtmeting moet gewonnen worden zodat de strafvoltrekking kan beginnen met de juiste start. Het is de belangrijkste Punafase. Bij het niet winnen van deze fase kan het best afgebroken worden.

Puna 4 (de voltrekking)

De strafvoltrekking kenmerkt zich door de afrekening. Mits Puna 3 goed is uitgespeeld wordt het begin van de strafvoltrekking door de krijgende partij gezien als opluchting. De fysieke afrekening begint. Technieken die gebruikt worden zijn bijvoorbeeld een pak slaag over de knie, het in de hoek staan, het slaan met instrumenten. Een voltrekkingsessie wordt gekenmerkt door de actie momenten en de pauze momenten. Puna 4 wordt gebruikelijk geeindigd met een pauzemoment als het staan in deh oek met blote billen, het schrijven van strafregels etc.

Het opvallende van deze fase is dat, mits fase 3 goed is uitgevoerd, fase 4 effectief uitgevoerd kan worden zonder klap, zonder aanwezigheid van de gevende partij in dezelfde ruimte. Met middelen als msn, webcams, microfoons, telefoon, kan deze fase uitgevoerd worden. Middels opdrachten kan de ‘schuld’ worden ingelost.Het fysiek afrekenen is echter krachtiger, de nabijheid is een meerwaarde.

Puna 5 (de nazorg)

Nadat de voltrekking is uitgevoerd is er een fase van het ‘goedmaken’, het laten weten dat het over is. Technieken die hierbij gebruikt kunnen worden zijn het op schoot zitten, het aantrekken van de kleding, het over de bol strijken. Belangrijk is dat deze fase recht doet aan de beleving van de krijgende partij. De gevende partij heeft geen schuld, hoeft niets goed te maken. Mag zeker niet relativeren. Er moet recht gedaan worden aan het klein voelen, het schuldbewuste, het kwetsbaar voelen van de krijgende partij. De gevende partij heeft het niet meer over de aanlediing, de straf of de voltrekking, maar is een zorgende partij.

Puna 6 (de evaluatie)

Als Puna 5 afgelopen is en alleen dan, moet er gesproken worden over de voorgaande fasen. Er is een evaluatie. Beide partijen praten over hetgeen wat gebeurd is en over hun beleving. Wat werkte wel en wat werkte niet? Een beproefd middel is dat de krijgende partij een verslag schrijft, een belevingsverslag. Dat verslag wordt becommentarieerd en besproken en bediscussieerd op gevoelsnivo, belevingsnivo. De twee partijen discussieren als gelijken, vandaar de eerste zin van dit stukje. Het mag geen onderdeel zijn van de sessie, er moet nadenktijd overheen gaan. Het moet de gevoelens niet doorkruisen. Je kunt na Puna 4 niet meteen zeggen: ‘En hoe vond je het rietje vandaag? Meteen maar een biertje erbij? Man wat sloeg ik mis… Dat zou wel heel sadistisch zijn, of je moet ervoor kiezen, maar dan zit je nog in Puna 4, al weet de ander dat niet. Dat heet een mind fuck.

Gevoelens

Binnen alle fasen van de Puna spelen gevoelens een grote rol. Ik zal ze proberen te rangschikken en waar mogelijk te verduidelijken.

Puna 1

Binnen deze overeenkomst fase spelen het gevoel van zorg van de een voor de ander, het loslaten van controle, het opgeven van een bepaalde mate van zelfstandigheid. Je spreekt af te delen, op zijn minst informatie. Een zelfstandig, volwassen individu geeft een ander een vorm van controle, inzicht, macht.

Er speelt ook nabijheid, verbondenheid, initmiteit, je deelt iets heel bijzonders. De gevende partij ervaart de overeengekomen afspraken als een blijk van vertrouwen, kwetsbaar durven zijn tegenover deze partij. Aan de andere kant is ook deze partij kwetsbaar, beide personen delen de beleving.

Puna 2

Hier speelt vooral de nabijheid, de aandacht voor elkaar. Ook het respect voor elkaars beleving. Het willen delen. Het aanvaarden van elkaars rollen. Dus ook het bewust zijn van het verschil in macht en in positie van elke partij. De paradoxen steken de kop op: je betrapt voelen, maar ook gezien, erkend. Iemand betrappen, aanspreken, maar ook zorgen.

Puna 3

Hier speelt controle een grote rol. Hier wordt de rolverdeling gemaakt, de kaarten geschud. De krijgende partij wordt – in vervolg op puna 2- langzaam verder in de underdog rol geschoven en voelt zich kleiner en kleiner worden. Voelt de grip verliezen, ziet argumenten als sneeuw voor de zon verdwijnen. De strijd wordt ongelijk en onaangenaam. Bij de ontvangende partij kan dit angst oproepen en tegelijkertijd een bepaalde overgave, opwinding wellicht. De ‘buikpijn’ zoals je die hebt bij een (te) enge film. Verzet (en voelen dat dit niet helpt, dat er geen ontsnappen mogelijk is) kan een grotere of kleinere rol spelen. De gevende partij brengt door optreden, afspraken en verbaal de ongelijke positie tweeg. Dit geeft een grote drang tot winnen, controle, het overbrengen van het punt. Deze partij wil de overhand houden en alles kunnen pareren. Zorgt echter ook voor dat de strijd gewonnen wordt. Er is een mate van sadisme in betrokken. De grond wordt langzaam onder de andere uitgetrokken en dat amuseert. Dat creert de gevende partij bewust.

Puna 4

Hier speelt sadisme ook een rol. Het slaan op zich, maar ook het zien van kwetsbaarheid. Er speelt ook erg controle dwang, er zal technisch goed en gecontroleerd moeten wordeno pgetreden. Het sadisme is gekanaliseerd. Er spreekt ook al zorg een rol, maar ook controle. Het slaan op zich en de effecten ervan kunnen ook onder sadisme geschaard worden.

De krijgende partij ervaart fysieke pijn. Is onderworpen aan de wil van de andere. Voelt zich klein, maar ervaart ook dat er afgerekend wordt., voelt zich geborgen.

Puna 5

Kenmerkend hier is dei ntimiteit en de nabijheid. Er is een moment waarop de gevende partij de gevoelens van de krijgende partij expliciet respecteert. D krijgende partij mag zich klein voelen, beschermd, geborgen. De gevende partij is zorgend en zacht. De omslag van slaan naar aaien is gemaakt.

Puna 6

Binnen een kader wordt gesproken en geevalueerd. Binnen deze fase is gelijkwaardigheid belangrijk en met respect voor elkaars beleving naar elkaars rollen kijken, dus ook kritisch naar de eigen rol.

Conclusies

Er zijn mensen die zich voornamelijk bezig houden met Puna 4, de uitvoer. Er zijn anderen die zich concentreren op alle fasen van de Puna. Binnen die verscheidenheid speelt sadisme altijd een rol bij de gevende partij. Het concentreert zich zich echter qua nadruk op een andere uitingsvorm. Zo is het steevast gebruiken van de termen als ‘krijgend’ en ‘gevend’ ook een vorm van sadisme, het speelt met de gevoelens, verbaal sadisme. Zolang de sadist er maar genoegen aan beleeft. Er is ooit afgesproken dat die gevoelens er mogen zijn, heel its anders dan in de vanilla wereld (zie Puna 1).

De afspraken kunnen vastomkaderd zijn doordat het bijvoorbeeld alleen over het fout inparkeren mag gaan. De afspraken kunnen ook zijn dat het over alls mag gaan, dat er gestreefd wordt naar machtsafstand. Het ligt er maar aan wat kan, wat mag, en wat je samen als juist acht. In principe is het een niet beter dan het ander, of anders. Dezelfde gevoelens spelen ene rol, dezelfde fasen in beleving zijn aanwezig.

De beleving is wel degelijk onder te verdelen in bepaalde fasen, bepaalde vastigheden. Zoveel verschil is er niet. Het is maar wat je er zelf van maakt, wat je zelf wilt. Puna 1 is maatgevend. Maar Puna 1 moet ook altijd onderhandelbaar blijven, een mns is geen statisch geheel en beleving verandert. Puna 1 is ook de onderhandelingsfase, de afstemmings en evaluatiefase. Dat evalueren schiet er nog weleens bij in. Het verdient dan ook vaak aanbeveling om Puna 6 als voorstadium te zien voor Puna 1. Zie het als een cirkel a la Deming (plan-do-check-act).

Laten we ervan uitgaan dat een pak slaag an sich niet helpt. De aandacht, de steun, het iets kunnen doen met je beleving kan ervoor zorgen dat je je best doet om iets goed te doen. En als het dan niet lukt, dan baal je, maar dan doe je ook wat met je beleving. Als al dit soort zaken zouden werken omdat de krijgende partij bang is voor een pak slaag zouden er al gauw geen spanko’s meer over zijn. Iedereen zou braaf alles doen wat opgedragen zou worden. De aandacht, de focus op een aspect dat je allang stoort, helpt wel om bewuster te worden. Maar dat moet niet verkeerd worden opgevat als ‘een pak slaag helpt echt’. We zijn geen vanilla’s, en daar helpt het ook al niet, daar zijn zat studies naar gedaan. Zie het als DWWD en geniet ervan, bewust, en met die andere kant van de medaille, je partner in crime.

Wat wel en wat niet

De Punafilie is datgene wat je samen deelt, ieder speelt zijn rol, is ook zijn rol, wil dit bleven. Het is geen geschenk van de een naar de ander, het is op zijn minst een geschenk naar elkaar.

Aan het eind van de dag ben je alletwee volwassen en kiest hiervoor. Het is wel belangrijk om te beseffen dat er een paradox speelt. Je wil het wel en je wil het niet… Speel tijdens de Puna alleen bewust met die paradox. Relativeer vooral niet.

Respecteer de fasen van de Puna en schenk daar aandacht aan. Switch niet tussen fasen of verwaarloos een fase.

Lok iets niet bewust uit onder het motto ‘als ik het aangeef dan mag ie weer even’. Het doet geen recht aan de dynamiek en maakt het minder intens. Het is een ondergraving van wat je eigenlijk wil beleven. Schuldgevoel, of een gevoel van betrapt zijn werkt als catalysator.

Bagatelliseer of relativeer niet tijdens de Puna. Respecteer elkaars gevoelens. Doe recht aan elkaar.