Er zijn vrouwen die te veel in de liefde investeren en er te veel van verwachten, vrouwen die de neiging hebben zichzelf op te offeren en weg te cijferen, allemaal in de hoop dat hij gelukkig zal zijn. Dit krampachtig verlangen tast vaak het emotionele welzijn van die vrouwen aan en kan zelfs hun fysieke gezondheid en veiligheid in gevaar brengen. In ‘Als hij maar gelukkig is’ laat pyschotherapeute Robin Norwood zien hoe verlammend zelfopoffering kan werken en hoe je eraan kunt ontsnappen.

Dit stukje tekst, een recensie van bovengenoemd boek, trof mij. Ik ken het boek, heb het mechanisme bij vrouwen ook al vaak gezien, helaas. Ik geloof dat mijn moeder het had, om inzicht te krijgen in ‘te-veel-zorg-geven-mechanismes’. Mij ook wel bekend in het leven.
Het valt me op dat het nodig lijkt om uit te leggen dat dat wat wij hebben niet om zelfopoffering gaat. Uiterlijk gezien kun je zeggen dat onze relatie erom draait dat ik toevoeg aan zijn geluk, dat ik er ben voor hem, alles doe wat in mijn macht ligt, om het hem naar de zin te maken. In feite klopt dat wel zo’n beetje. Maar hier is geen sprake van misbruik, maar van ‘gebruik’. Gebruik van ons beider blauwdruk, geaardheid. Of van de manier waarop wij ons het gelukkigst voelen ten opzichte van elkaar. Hoe je dat ook wilt noemen.
Er is zeker geen sprake van opoffering, omdat we uitgaan van wederkerigheid en dat in principe niet het geval is bij een misbruikrelatie. Of misschien is dat niet het onderscheidende. Is het meer de bewustheid waarmee wij dit leven leven, hier voor gaan, voor kiezen.
Ik offer niet op. Ik cijfer niet weg. Ik dien wel. Ik ben onderworpen en ondergeschikt aan hem. En dat is dus niet omdat ik minder belangrijk ben, niet voor mezelf op kan komen of omdat mijn behoeftes er niet toe doen. Mijn behoeftes liggen juist in dat dienen en in dat ‘wegcijferen’ of eigenlijk quasi wegcijferen. Want eigenlijk is dit wel een paradox: mijn behoeftes liggen in een bepaalde vorm van ‘zelfontkenning’. Misschien is loslaten van mezelf beter gezegd trouwens.  Er is dus geen sprake van zelfopoffering, maar van zelfactualisatie. Ik kan juist helemaal mezelf zijn door deze mechanismes. Juist binnen de grenzen van onze D/s, waarbinnen ook mijn gezondheid en welzijn gewaarborgd zijn en Frank zich uiterst verantwoordelijk voelt.
Ik merk dat ik probeer het zo te schrijven dat ook een vanilla het zou snappen. Maar is dat mogelijk? Lijkt het oppervlakkig gezien niet toch zo op elkaar? Een belangrijk verschil is wel dat je aan ons kunt zien dat we gelukkig zijn, zelfbewust zijn en goed in ons vel zitten. Je kunt zien dat er veel zorg en liefde is voor elkaar.