Zoals ik nu ben, ben ik altijd geweest.

Al in mijn eerste herinneringen speelden machtsverhoudingen een rol, had ik daar ook fantasieën over.

Fascinatie

Op de één of andere manier ben ik altijd al gefascineerd geweest door alles rondom macht, ‘ geweld’ en het fenomeen straf.
Ik zeg opzettelijk “het fenomeen”, want het gegeven op zichzelf fascineerde me mateloos.

Ik had veel belangstelling voor allerlei strafsituaties in het dagelijks leven, in verhalen, in films. Niet alleen hoorde ik andere kinderen uit over de straffen die ze thuis kregen (“en hoe dan? “), ik keek met rode oortjes naar scènes in boeken en films waarin een pak slaag voorkwam. Ik kon eindeloos fantaseren over situaties waarin straf werd gegeven en mensen in een afhankelijkheidssituatie een pak slaag kregen. Altijd was er fysieke afrekening, machtsverschil, machtsvertoon, slaag, gehoorzaamheid, ongehoorzaamheid, tegensputteren..maar toch…onderwerping, fysieke pijn, angst, vernedering in houding en woordgebruik en toch een goed en geborgen gevoel.

Toch was ik in het dagelijks leven juist een heel braaf kind dat zich stipt hield aan regels en altijd wilde doen wat de grote mensen wilden. Ik zocht nooit naar straf. Ik was er zelfs uitermate bang voor.

Verklaring

Lange tijd vond ik hierin de verklaring voor mezelf: als kind bang om niet goed gevonden te worden en gestraft te worden. Deze angst later gaan erotiseren en dit als een deel van mijn eigen fascinatie gaan zien. Tsja, je moet toch iets, als verklaring? Ik dacht ook dat ik de enige was die dit had. Als ik daar al over nadacht. Meestal deed ik dat niet. Ik was me er niet bewust van. Net zoals je je meestal niet bewust bent van het bestaan van je rechteronderbeen, of van het kloppen van je hart.

Ontmoeting
Totdat ik mensen tegenkwam met dezelfde fascinatie. Mensen die, net als ik ‘iets’ met macht en ook straf hebben, die fantaseren over straf en vergelding en schuld en boete doen. Die mensen bestaan gewoon, dat is een feit. Vaak hebben deze mensen ook erg veel met rituelen en symboliek. Daar heb ik zelf ook veel mee, in allerlei vormen.

Coming out
Nadat ik uit een moeilijke periode kwam, waarin ik mij slecht had laten behandelen (door een man ja:)), besloot ik nooit meer te doen alsof ik niet was zoals ik was.
Nooit meer mezelf geweld aan te laten doen, te erkennen dat ik…mezelf geweld wil laten aandoen:))

Nee, nee, dat ik zorg en dominantie en hardheid en sadisme nodig heb en dat ik rare fantasieën heb die blijkbaar bij mij horen…moeilijk en schaamtevol. Pas met de jaren went zoiets, om erover te praten.

Ik legde contact met een echtpaar en ontving daar mijn eerste pak slaag. Het was niet magisch of heel erg speciaal of al die dingen die je daar vaak over hoort. het was erg gepland, maar het was ook goed en veilig. Ik wist dat het goed was en heb nooit spijt gehad van dit contact. Ik kon het erg goed vinden met de vrouw, had ook warme gevoelens voor haar. Hij was afstandelijker, vermoedelijk ook erg anders dan ik. Ik was erg onervaren, wist niets, alleen dat ik HET wilde weten. Met hem had ik alleen op schaarse momenten ‘ echt’ contact, op de momenten ‘ in het spel’ zoals we het toen nog graag noemden. Dan zag ik een energie en leven bij hem ontstaan. Dat was heel bijzonder en maakte ook dat ik een bepaalde band met hem voelde.

het contact heeft kort geduurd en we hebben geen contact meer. Maar ik ben nog altijd blij dat ik de sprong in het diepe heb durven wagen.

macht als kern
Hoewel dit een soort ‘ basis’ van mij is, ben ik later veel verder gaan denken, fantaseren, onderzoeken. Ik weet nu dat voor mij de machtsverhouding belangrijk is. De manier waarop die in de interactie tussen Frank en mij duidelijk wordt.