Vaak gaat de discussie over hoe dominanten toch ook mensen zijn. Dat klopt, het zijn mensen. Maar  dit soort discussies hebben soms als doel een Dominant op hetzelfde niveau te zetten als een sub. En als je dat wilt, dan mag dat, maar waarom dan een D/s?

Mij helpt het niet. Ongelijkheid is de essentie van wat ik zoek.  En tegelijkertijd het moeilijkste om echt over te brengen.

Je kunt namelijk niet als onderdanige in zo’n relatie een continue eisenlijst met bijbehorend oordeel bijhouden. Zodat de Dominant alleen een Dominant is als hij aan de juiste eisen voldoet. Als hij zijn “zorgplicht” nakomt. Dat is een vorm van controle en omdraaiing die te ver gaat in het type relatie dat Frank en ik nastreven.

Het is belangrijk niet te veel vanuit gelijkheid naar elkaar te kijken. Referentiekader is alles.

Dat betekent niet dat ie volmaakt is. Wel dat ie een andere positie heeft als ik. Dat is niet alleen een gevoel, maar op een gegeven moment ook een keuze. Ook op momenten dat ik hem verrekte onredelijk en vervelend vind. Met deze positie-simpeler gezegd dan gedaan-is het ook niet aan mij om te oordelen over wat hij wel heeft te doen en wat niet. Over zijn zorgplicht bijvoorbeeld. En dat is ook niet aan mensen buiten onze relatie trouwens.

Voorbeelden op internet waarin mensen verbolgen reageren op dominanten die onredelijk zijn en hun zorgplicht niet nakomen lees je genoeg. Dat kan toch niet? Dat is niet menselijk meer? Sommige voorbeelden klinken nogal vervelend: een Dominant die onaardig deed over de dode hamster van zijn subbie bijvoorbeeld. Tsja, leuk is anders.
Maar ik realiseer me dat zo’n reactie ook beïnvloed is door het gelijkheidsdenken. Zij wilde iets anders dan hij. Ik kan niet beoordelen of hij niet goed voor haar heeft gezorgd hierin. Het was niet leuk voor haar. Maar hij was toch de baas? En waarom zou hij ineens niet meer de baas zijn als het zo slecht uit komt om te doen wat hij wil?

Een huwelijk is toch ook niet ineens ongeldig als je door zieke kinderen, stress en ergernis langs elkaar heen leeft?
Zoiets kun je ook op een absolute D/s toepassen. Waarom niet eigenlijk?

Misschien heeft de dominant in zo’n voorbeeld wel uitstekend voor zijn subje gezorgd door pal te staan voor hun relatie en de structuren die ze daarin beiden zoeken. Vervelend op de korte termijn, maar op de langere termijn misschien wel de redding van hun relatie. En daarmee is ook in haar behoefte voorzien.

Gelijkheidsdenken loslaten, is misschien wel het moeilijkste wat er is. Maar wel heel essentieel als je de structuur echt wilt doorleven. En het loslaten van een oordeel, dat is ook loslaten.

En misschien is zijn basis zorgplicht wel om de structuur van onze relatie in tact te houden. Dat is immers de essentie van wat we nodig hebben.