t.g.v. de kinderboekenweek 2011

Dominanten zijn superhelden. Ze durven. Ze durven dapper te zijn.
Frank is mijn superheld. Het kriptoniet achterlatend is hij naar de aarde gekomen. Hier leeft hij – met als dekmantel een alledaags uiterlijk en lief gezinnetje- een leven als archetype en held. Nietsontziend slaat hij zich door missies heen, de één nog extremer en onmogelijker dan de ander.
Een superheld van dit formaat heeft een zware missie. Verwachtingen zijn hooggespannen. En terecht! Niet alleen moet hij de wereld redden en alle slechteriken verslaan, hij moet ook zorgen dat zijn sub gelukkig is. Hij regelt dat soort dingen.
Hoe maak je een sub gelukkig?
Dat is een lastige.

Subs zijn niet zomaar te pleasen. Alleen het woord al: fout, fout, fout! Subs please je niet. Een sub wil een ander soort van geluk, voor vanilla’s ongrijpbaar en onbegrijpbaar. Geluk voor mij bestaat uit een combinatie van gevangenschap en lijden, pijn en onderdrukking, spetterende –nooit geweldloze- erotiek, zorg en aandacht, onuitwisbare indrukken, vasthoudend taalgebruik, overdonderend gevatte humor en intense liefde. En dan in de juiste verhoudingen gemixt met real life activiteiten zoals fietsen, hardlopen, regelmatig goede films en intellectuele gesprekken op hoog niveau.

Naast het redden van de wereld en alle slechteriken verslaan, is het precies dit waar de Superheld voor gaat. Hij wil dit zelf, begrijp me niet verkeerd. Er is altijd sprake geweest van vrije wil. De held kiest en is besluitvaardig. Onverschrokken hakt hij knopen door en weet hij wat hij wil.
Superhelden durven. En zit het even tegen, dan durven zij dapper verder. Bij een superheld kun je altijd schuilen als je het zelf even niet meer weet. Als het regent, terwijl de zon moet schijnen. Als je lievelingspyama in de was is. En als je werk je niet optimaal bevredigt en tot overmaat van ramp de vegetarische worst uitverkocht is bij de Albert Heijn. Als je sniffend van de verkoudheid op je fiets haastig het station bereikt en de trein net voor je neus wegrijdt.

Juist op dergelijke momenten is de Superheld alert. Staat hij paraat en is hij op zijn best. Hij levert goede zorg. Schuilplaatsen en zekerheden op maat, ook als die er niet zijn. Hij weet de route en jij volgt. Moeten er knopen doorgehakt? Hij is je man. Weer of geen weer, zin of geen zin. De superheld staat daar. Als een rots.

Zie je hem? Lopend op zijn zwarte laarzen. Wat zeg ik: schrijdend, met vastberaden passen. Onverschrokken. Met verwachtingsvolle gezichtjes kijken de subjes naar hem op. Met de zekerheid dat het Goed komt. Gewoon Goed. In vol vertrouwen.

Wat is toch de kick van deze superheld? Waarom is hij zo onbaatzuchtig bezig het Goede na te streven? Vanwaar die nobelheid als hij weer, in het holst van de nacht in zijn Batmobiel stapt om de wereld te redden? Wat is zijn drive? Hoe zit hij in elkaar?

Superhelden zijn mysterieus. Ondoorgrondelijk. Onpeilbaar. Zij leggen zichzelf niet uit. Altijd paraat, altijd besluitvaardig, altijd competent en potent. De juiste dingend zeggend, handelend optredend.
Maar wat er in hem omgaat? Niemand weet het. Denkt hij aan radio-actieve spinnen of de nieuwste marteltechnieken waar de Joker op broedt? Of denkt hij in t geheel niet, bestaat hij slechts uit handelingen?
Zijn Superhelden eenzaam? Gaan ze soms gebukt onder het juk op hun schouders? Zouden er ook Superheldenlotgenotenzelfhulpgroepen bestaan?

Dat laatste waag ik te betwijfelen overigens. Want superhelden hebben geen verstand van dagelijkse oplossingen. Van zwoegen, uitleggen en communiceren. Van zoeken en compromissen sluiten. Superhelden zijn van grote lijnen, van dik hout, planken en van grote stappen en snel thuis. Zorgend, vol beschermdrang, maar kwetsbaar.
Zolang ik vol vertrouwen ben en hij vol daadkracht is, vliegen we tot aan de hemel.

Maar wat op de dagen dat Superheld Supergrover vol goede bedoelingen uit de hemel stort, reddend wat niet gered moet worden, zijn bril kwijt is en geen poot heeft om op te staan? Wat als ik bang ben voor afhankelijkheid, niet open durf te zijn en hij met chirurgische preciezie de verkeerde dingen zegt?
Hoe komen hij en ik bij elkaar? Elkaars taal spreken doen we nauwelijks. Elkaars werelden kennen we niet echt. Elkaars gedachten lezen is er niet bij. Wij zijn de vleesgeworden paradox.

Superhelden zijn kwetsbaar. Zonder wederhelft vallen zij om. Echt.
Tegengas en tegenwicht mag niet ontbreken. Iemand die hen uitlacht en heel serieus neemt op de juiste momenten. Een tegenheld die daadkracht dankbaar aanneemt.

Ontvangkracht, bestaat dat woord? Ontvangen vraagt veel dapperheid.

Subs zijn superhelden. Ze durven. Ze durven steeds weer dapper te zijn… ..