Hoe extreem -raar woord trouwens- en ongelijkwaardig de relatievorm waarin je je bevindt ook mag zijn, er is altijd een begin geweest. Het is altijd begonnen met een wederzijds ‘Ja’, al dan niet geknield voor een altaar. Er is altijd communicatie geweest, een periode van aftasten en ‘courtship’. Een matching van behoeften en verlangens.
Welke relatievorm dan ook, het streven is vervulling van de wensen en verlangens van de deelnemers aan diezelfde relatie. Wie de collar past trekke hem aan.

Je weet niet altijd waar je instapt als je met het BDSM bootje -of met welk relatie bootje dan ook- gaat varen. Je weet alleen dat je bewust instapt, de stap zet om van de veilige wal af te steken. Dat je niet altijd zomaar uit zo’n bootje kan stappen, op het moment dat je even niet wilt, dat weet je ook. Je wilt ook niet weg bij het kleinste tegengolfje. Dat de één stuurt en de ander roeit, weet je ook. Dat je soms blaren krijgt van het roeien accepteer je als een gevolg van het feit dat je roeit. Op makkelijke dagen hijs je het zeil en vlieg je over het water, op moeilijke dagen zwoeg je kreunend aan de riemen.

Je kiest de vorm van BDSM die bij je past, die bij jullie samen past. Het is maar net wat je losmaakt bij de ander aan gevoel. Het gevoel goed bezig te zijn, zoek je op. Wat ook maar bij jullie specifieke dynamiek past. De weg naar de vervolmaking vergt veel afstemming en bijsturen, op basis van wat je samen wilt, en wilt bereiken. Ook in die relatie waarin de één alles bepaalt en de ander alleen maar volgt en gehoorzaamt. Ook dat is een keuze van beide zijden geweest. Of is het gaandeweg geworden.

Ik geloof niet in een afstandelijke, liefdeloze, BDSM relatie. Waarbij de één stuurt, vol almacht, en de ander een willoos slachtoffer is, arm en zielig. Tegen ieder vorm van wil in, gedwongen in een relatie waarbij de sub puur onngelukkig zit te zijn. Kom op zeg! Deze relatievorm is in mijn ogen allereerst een liefdesrelatie, een vorm van sexualiteitsbeleving.

Dus ook als gekozen wordt voor een vorm waarbij de een een ‘willoos slachtoffer’annex deurmat wordt, is er een moment van beslissing geweest waarbij beide partners hebben gekozen voor zo’n vorm. Een vorm waarbij beiden zich goed voelen, serieus genomen worden in hun beleving. Ook zijn er altijd momenten van toetsing of de relatie nog wel is wat ie moet zijn om gelukkig te blijven.

Ik hou van mijn dorine maar als ik een beslissing moet nemen die als koud en afstandelijk kan worden geinterpreteerd, heb ik geen aarzeling die te nemen. Het is dus wel onze (met de nadruk op onze) vorm van liefde. Wij zijn geen vanilla’s. Wij, met de nadruk op WIJ, voelen ons daar goed bij en hebben daar gesprekken over, het is de relatie zoals wij dat willen.

Iedere vergelijking van D/s of M/s met de ‘echte’ slavernij is dan ook totale onzin.
Slavernij ging over het in bezit nemen van vanilla’s tegen hun wil, om hen te bezitten, te verkopen, of mee te fokken. Te laten werken zonder dat ze de keus hadden vrij te zijn. Mensen die niets hebben met deze fenomenen van gevangenschap en macht, vanilla’s dus.

[Laat ik meteen hier zeggen dat ik tegen BDSM met vanilla’s ben, voor mij een harde grens. Laat die arme vanilla’s toch met rust, ze hebben het al zwaar genoeg met moeten accepteren van al die andere rare vormen van liefde.]

Binnen BDSM is er dus altijd een startpunt geweest en blijven er ijkmomenten (evaluatiemomenten) waarbij je hoe subtiel of duidelijk ook, kunt aangeven welke richting je uitwilt, of dat je überhaupt nog wilt.
Er is geen wet die je tegenhoudt een relatie te beëindigen. Het kan moeilijk zijn, dat zeker, maar dat is een vanilla relatie beeindigen ook. Een relatie, ook de meest extreme BDSM relatie, bouw je samen, vervult verlangens van beiden.

Ik kan me behoorlijk ergeren aan het beeld van de willoze sub die zo jammerlijk misbruikt is door die bruut van een Dominant. Natuurlijk zullen er relaties zijn waar misbruik in welke vorm dan ook, speelt of heeft gespeeld. Maar niet persé meer dan in vanilla relaties. Datgene wat je ziet aan uiterlijkheid van kettingen zwepen etc. weerspiegelt niet datgeen wat de relatie bouwt, het gevoel, de beleving. Het ontslaat ook de sub niet van een mate van reflectie en gezond verstand. Je mee laten sleuren in een droom en wreed wakker worden is niet exclusief gelateerd aan bdsm. Zoiets kan ook in andere situaties en relaties gebeuren. Denk maar aan het loverboy fenomeen. Of ga eens een relatie aan met iemand die alcoholist blijkt te zijn. Ieder koppeling van misbruik met bdsm beleving an sich gaat hierin naar mijn mening volledig mank. Het kan mis gaan, zoals elke relatie mis kan gaan. Maar dat is dus weer niet uniek voor bdsm.

De finish van iedere relatie is de stopzetting. De dood, de scheiding, het afscheid. Als een partner zich niet meer goed voelt in een relatie of relatievorm heb je keuzes. Je bouwt de relatie om, of je stopt de relatie. Net zoals vanilla relaties. Soms zijn we net echte mensen….