Ik lees graag over beleving van mensen die hun weg gaan in BDSM land. Mensen met aparte fetishes, mensen die een invulling geven aan hun verlangens in hun leven. Mensen die erover vertellen. Ik ben altijd benieuwd naar details, visie, en uitingen van dat sexuele verschiijnsel dat wij samenvatten onder de noemer BDSM.

Goed en fout, echt of onecht, beter of slechter, ik lees die termen steeds vaker in discussies, de laatste tijd jammer genoeg ook meer en meer op fetlife. Hoe vreemd toch dat mensen een kwaliteitsstempel proberen te zetten op de beleving van anderen. De mores over hoe het hoort en waarom viert hoogtij. Het keurslijf van een groep die meent hoe het hoort slaat alle interessante discussie dood.

Ik wil hier graag pleiten voor het verplicht invoeren van een waarom vraag binnen discussies. Krijgt iemand er warme gevoelens bij om als een koe in de wei te staan en aan een touw meegevoerd te worden? Waarom is dat zo? Wat voor gevoelens heeft iemand erbij? Is het te plaatsen in een BDSM kader? Snap ik er iets van als iemand er meer over uitlegt?
Hoe langer ik rondloop in het BDSM wereldje, hoe meer ik besef dat het een verzameling is van vogels van allerlei pluimage. Een mores, een keurslijf over wat hoort en niet hoort, doet de groep geen recht. Is een adelaar meer vogel dan een nachtegaal?

De samenleving vindt uberhaupt al dat wij afwijkend en afkeurenswaardig gedrag vertonen en slechte lusten hebben. Waarom dan nog elkaar afmaken op puriteinse gronden? We zijn een verzameling, we zijn niet een homogene groep. Voelt een homo huisvader zich verbonden met een uitbundig feestvierende poly homo, die zich iedere zaterdag in een gangbang laat nemen? Het enige wat hen verbindt is waarschijnlijk dat zij als mannen een man als partner willen, of vallen op mannen. Het niet hetero zijn als het ware. Verder kan hun beleving totaal verschillen. En wie zegt mij dan wie er goed en wie er slecht is, wie juist en wie onjuist?

Wat ons verbindt is het niet vanilla zijn. En daar houdt het mee op. We kunnen daarom het beste oprecht nieuwsgierig zijn naar alle vogels die zich tot het BDSM schap aangesproken voelen. Misschien komen we dan tot de conclusie dat we allemaal vliegen maar niet allemaal wormen eten. En misschien zit er wel een struisvogel tussen die zelfs niet vliegt maar toch een vogel is, geloof ik. Wat alleen maar aantoont dat ik geen bioloog ben.
Bedenk voor we elkaar afmaken dat er belangrijkere dingen zijn om je pijlen op te richten. Hoe kunnen wij streven naar enige vorm van acceptatie als we elkaar niet eens accepteren?